توضيح المسائل ( فارسي ) — الصفحة ١٨٦

زكات

عنوان گفت : داخل شدم وسلام كردم ، جواب سلام داد وفرمود : بنشين ، خدا

تو را بيامرزد ، مدتي سر به زير انداخت بعد سر بلند كرد از كنيهء من پرسيد ودعا

كرد .

با خود گفتم : اگر در اين زيارة وسلام به جز اين دعا چيزى نصيبم نشود ،

همين دعا بسيار است .

بعد سر بلند كرد وفرمود : حاجت تو چيست ؟

گفتم : از خدا خواسته أم قلب تو را به من متوجه واز علم تو روزيم كند

واميدوارم دعا به أجابت رسيده باشد .

فرمود : يا أبا عبد الله علم به تعلم نيست ، اين است وجز اين نيست علم نوري

است كه در قلب آن كس كه خدا هدايت أو را خواسته واقع مى شود ، پس اگر مراد

تو علم است در خود حقيقت بندگى طلب كن وعلم را به استعمال علم وعمل به

آن بطلب ، واز خدا فهم بخواه تا تو را بفهماند .

گفتم : حقيقت بندگى چيست ؟

فرمود : سه چيز است :

آن كه بنده ء خدا ، خود را مالك آنچه خدا به أو داده نداند ، چون بندگان خدا

ملكي ندارند ، مال را مال الله مى بينند وهر جا كه خدا امر كرده آن مال را

مى گذارند .

وآن كه بنده براي خود تدبيري نينديشد .

وآن كه تمام اشتغالش در آن باشد كه خدا أو را به آن امر واز آن نهى كرده .

پس چون براي خود ملكي نديد ، انفاق در آنچه خدا امر كرده كه مالش را در

آن انفاق كند آسان مى شود ، وچون تدبير خود را به مدبر خود واگذار كرد

مصائب دنيا بر أو آسان مى شود ، وچون به امر ونهى خدا مشغول شد فرصتى

براي مراء ومباهات با مردمان پيدا نمى كند ، پس چون خدا بنده ء خود را به اين سه

امر اكرام كرد ، دنيا وشيطان وخلق بر أو سهل وآسان مى شود ، دنيا را براي افزون

طلبي وفخر فروشى طلب نمى كند ، وآنچه نزد مردمان است براي عزت

و