توضيح المسائل ( فارسي ) — الصفحة ١٠٧

حكومت قرآن

جهت ارادى به مقام صبر - كه حبس نفس است از هر چه مكروه خداست وبر هر

چه محبوب اوست - رسيده باشد ، واين دو جمله مبين علم وعصمت امام است .

وفرع امامت هدايت به امر خداست ، وهدايت به امر الهى وساطت امام را بين

عالم خلق وعالم امر اثبات مى كند ، وخود اين فرع هم كه ظهور آن أصل است

تبلور علم وعصمت امام است .

شجره ء طيبه اى كه آن أصل ، واين فرع اوست جز به يد قدرت خداوند متعال

پرورش نمى يابد ، از اين رو فرمود : ( وجعلنا منهم أئمة يهدون بأمرنا لما صبروا

وكانوا بايتنا يوقنون ) .

آيهء دوم :

( وإذ ابتلى إبراهيم ربه بكلمت فأتمهن قال إني جاعلك للناس إماما قال ومن

ذريتي قال لا ينال عهدي الظالمين ) . ( 1 )

امامت مقامي است كه حضرت إبراهيم بعد از آزمايش هاى طاقت فرسا

- مانند امتحان به گذاشتن زن وفرزند به تنهايى در بيابانى بدون زرع

وآبادي ومهيا شدن براي قرباني إسماعيل وسوختن به آتش نمرود - وطى

مراتب نبوت ورسالت وخلت به آن منصب رسيد ، وخداوند متعال فرمود :

" إني جاعلك للناس إماما " عظمت آن مقام آن چنان نظرش را جلب كرد كه براي

ذريهء خود درخواست نمود ، وخداوند فرمود : " لا ينال عهدي الظالمين " .

در اين جمله از امامت به عهد خداوند متعال تعبير شده ، كه جز مقام عصمت

به اين منصب نايل نمى شود ، چون ترديدى نيست كه إبراهيم امامت را براي

عموم ذريهء خود نخواست ، زيرا ممكن نيست خليل خدا امامت انسانيت را از

خداوند عادل براي كسى كه عادل نيست بخواهد ، وچون براي ذريهء عادل خود

در خواست كرد واين خواسته نسبت به عادلى هم كه در گذشته ظلمي از أو

سر زده باشد عموم داشت ، مقصود از جواب اين بود كه اين دعا در مورد كسى كه

1 . سوره ء بقرة ، آيهء 124 ( وهنگامى كه مبتلا كرد إبراهيم را پروردگار أو به كلماتي ، پس به انجام رسانيد آنها را ، گفت همانا قرار دادم تو را براي مردم پيشوايى ، گفت واز ذريهء من گفت نرسد عهد من به ستمگران )