توضيح المسائل ( فارسي ) — الصفحة ٣٢٦
جاهائى كه فقط قضاى روزه واجب است
جاهائى كه فقط قضاى روزه واجب است
جاهائى كه فقط قضاى روزه واجب است
1685 - در چند صورت فقط قضاى روزه بر انسان واجب است وكفاره
واجب نيست : أول : آن كه روزه‌دار در روز ماه رمضان عمدا قى كند .
دوم آن كه در
شب ماه رمضان رمضان جنب باشد وبه تفصيلي كه در مسأله 1630 گفته شد تا اذان صبح
از خواب سوم بيدار نشود .
سوم : عملي كه روزه را باطل مىكند بجا نياورد ولى
نيت روزه نكند ، يا ريا كند ، يا قصد كند كه روزه نباشد ، يا قصد كند كارى كه روزه
را باطل مىكند انجام دهد . چهارم آن كه در ماه رمضان غسل جنابت را فراموش
كند وبا حال جنابت يك روز يا چند روز روزه بگيرد . پنجم : آن كه در ماه رمضان
بدون اين كه تحقيق كند صبح شده يا نه ، كارى كه روزه را باطل مىكند انجام دهد ،
بعد معلوم شود صبح بوده . ونيز اگر بعد از تحقيق با اين كه گمان دارد صبح شده ،
كارى كه روزه را باطل مىكند انجام دهد بعد معلوم شود صبح بوده قضاى آن روز
بر أو واجب است ، ولى اگر بعد از تحقيق گمان يا يقين كند كه صبح نشده وچيزى
بخورد وبعد معلوم شود صبح بوده قضا واجب نيست . بلكه اگر بعد از تحقيق شك
كند كه صبح شده يا نه وكارى كه روزه را باطل مىكند انجام دهد ، بعد معلوم شود
صبح بوده ، قضا واجب نيست . ششم آن كه كسى بگويد صبح نشده وانسان به گفته
أو كارى كه روزه را باطل مىكند انجام دهد ، بعد معلوم شود صبح بوده است . هفتم
آن كه كسى بگويد صبح شده وانسان به گفته أو يقين نكند ، يا خيال كند شوخى
مىكند وكارى كه روزه را باطل مىكند انجام دهد . بعد معلوم شود صبح بوده
است . هشتم : آن كه كور ومانند آن به گفته كس ديگر افطار كنند ، بعد معلوم شود
مغرب نبوده است .
نهم آن كه در هواي صاف به واسطه تاريكى يقين كند كه مغرب
شده وافطار كند بعد معلوم شود مغرب نبوده است ، ولى اگر در هواي ابر به گمان
اين كه مغرب شده افطار كند ، بعد معلوم شود مغرب نبوده ، قضا لازم نيست . دهم
آن كه براي خنك شدن ، يا بىجهت مضمضه كند يعنى آب در دهان بگرداند