تاريخ الطبرى ( تاريخنامه طبرى ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٦٧٠

خبر رفتن سوفراى به حرب خشنواز به طلب خون فيروز

خبر رفتن سوفراى به حرب خشنواز به طلب خون فيروز

خبر رفتن سوفراى به حرب خشنواز به طلب خون فيروز

پس خبر به سوفراى شد كه فيروز را چه افتاد . سپاه عجم را گرد كرد و گفت :

چاره نيست تا خون فيروز طلب نكنم و موبدان موبد و فيروز دخت را رها كنم ، يا جانهاى ما همه بشود . سپاه عجم او را اجابت كردند ، و پسرانش را ، بلاش و قباد را ، آنجا دست باز داشت و ملك را معطَّل فرو گذاشت و هيچكس را نداد و گفت : مرا خون ملك طلب كردن فريضه تر از ملك نگاه داشتن . و سوى خشنواز آمد با سپاهى بىعدد .

خشنواز دانست كه با وى تاب ندارد . سپاه خويشتن را گرد كرد و به جاى خويشتن بنشست و طلايه بيرون كرد ، و سوفراى نيز طلايه بيرون كرد . پس يك سوار از آن خشنواز سوى سوفراى آمد . سوفراى تيرى بزد بر پيشانى اسپ و آن اسپ بيفتاد و بمرد . سوفراى آن سوار را اسير كرد و او را پرسيد كه تو كيستى ؟ گفت :

من از طلايگان خشنوازم . سوفراى گفت : شو خشنواز را بگوى زخم تير را آراسته باش فردا . و دست از وى بازداشت ، و سوفراى برفت و سوى لشكر خويش باز آمد . و آن سوار باز ياران رفت ، و آن سر اسب مرده برگرفتند و پيش خشنواز بردند . چون خشنواز آن زخم تير بديد بترسيد . و هياطله به شمشير حرب كنند ، تير ندانند انداختن . رسولى فرستاد سوى سوفراى و صلح خواست و گفت : گناه فيروز را بود و غدر او كرد و سوگند را به دروغ كرد و عهد بشكست تا خداى او را بگرفت ، و سپاه