تاريخ الطبرى ( تاريخنامه طبرى ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٦١١

پادشاهى شاپور بن اردشير بن بابك

خلق اندر نهاد كه اندر حصار بودند از عرب ، و يك تن نرست . همه را بكشت و هر كه بجست به رخنهء حصار آمد . لشكر شاپور آن همه را بكشتند تا هيچ كس نماند ، و همه عرب و باديه و حجاز و بحرين و يمامه و شام تا يمن هيچ حى نبود كه نه از او كشته بودند ، و اندر اين همه حيّها مصيبت بود ، و اين خبر اندر شعرهاى عرب پديد است كه ايشان چندين سال همى مرثيت گفتند آن كشتگان حضر را ، و از همه شعرها آن اعشى بهتر است :

شعر

أ لم تر للحضر اذ أهله

بنعمى و هل خالد من نعم

أقام به شاهبور الجنو

د حولين يضرب فيه القدم

فما زاده ربّه قوّة

و مثل محاوره لم يقم

فلمّا رأى ربّه فعله

أتاه طروقا فلم ينتقم

و كان دعا قومه دعوة

هلمّوا الى أمركم قد صرم

فموتوا كراما باسيافكم

ارى الموت يجشمه من جشم

و اين ابيات اندر اين كتاب يك ره گفتيم ديگر باره باز گردانيديم كه جايگاهش ايدر است ، و اندر مرثيتهاى عرب نيز قول ابى دؤاد الايادى است كه ايدون گفت :

و أرى الموت قد تدلَّى من الحض

ر على ربّ أهله السّاطرون

و قول عمرو بن [ الة بن الجدى ] :

ألم يحزنك و الأنباء تنمى

بما لاقت سراة بنى عبيد

و مصرع ضيزن و بنى أبيه

و أحلاس الكتائب من تزيد

أتاهم بالفيول مجلَّات

و بالابطال سابور الجنود

[ فهدّم من أواسى الحصن صخرا

كأنّ ثفاله زبر الحديد ]

و اين ابيات گفته بوديم نيز و ليكن بدين جايگه خوبتر بود ، و شعرهاى عرب اندر مصيبت حصن بسيار است .

و شاپور از آنجا برداشت و آن شهر را ديوارهاى حصار بيفگند و زير پاى پيلان بكوفت و با زمين راست كرد ، و حصار ويران گشت و كس آنجا نتوانست بودن ، و از