توضيح المسائل ( فارسي ) — الصفحة ٤٣٤

احكام طلاق

روى عادت حيض زن يا نشانه‌هاى ديگرى بأشد كه در شرع معين شده بايد تا مدتي

كه معمولا زنها از حيض يا نفاس پاك مىشوند صبر كند .

( مسأله 2520 ) اگر با عيالش كه از خون حيض ونفاس پاك است نزديكى كند

وبخواهد طلاقش دهد بايد صبر كند تا دوباره حيض ببيند وپاك شود . ولى زنى را كه

نه سالش تمام نشده يا آبستن است اگر بعد از نزديكى طلاق دهند اشكال ندارد

وهم چنين است اگر يائسه بأشد ( معناى يائسه در مساله 439 گذشت ) .

( مسأله 2521 ) اگر با زنى كه از خون حيض ونفاس پاك است نزديكى كند ودر

همان پاكى طلاقش دهد ، چنانچه بعد معلوم شود كه موقع طلاق آبستن بوده بنابر

احتياط واجب بايد دوباره أو را طلاق دهد .

( مسأله 2522 ) اگر با زنى كه از خون حيض ونفاس پاك است نزديكى كند

ومسافرت نمايد ، چنانچه بخواهد در سفر طلاقش دهد بايد بقدرى كه زن معمولا بعد

از آن پاكى خون مىبيند ودوباره پاك مىشود صبر كند . واحتياط واجب آنست كه آن

مدت كمتر از يك ماه نباشد .

( مسأله 2523 ) اگر مرد بخواهد زن خود را كه بواسطة أصل خلقت يا مرضى

حيض نمىبيند طلاق دهد ، بايد از وقتي كه با أو نزديكى كرده تا سه ماه از جماع با أو

خود داري نمايد وبعد أو را طلاق دهد .

( مسأله 2524 ) طلاق بايد به صيغه عربي صحيح وبه كلمه طالق خوانده شود ، ودو

مرد عادل آن را بشنوند واگر خود شوهر بخواهد صيغه طلاق را بخواند واسم زن أو مثلا

فاطمة بأشد بايد بگويد " زوجتي فاطمة طالق " يعنى زن من فاطمة رها است . واگر

ديگرى را وكيل كند آن وكيل بايد بگويد " زوجة موكلى فاطمة طالق " ودر صورتي كه

زن معين بأشد ذكر نام أو لازم نيست .

( مسأله 2525 ) زنى كه صيغه شده مثلا يك ماهه يا يك سأله أو را عقد كرده اند

طلاق ندارد ، ورها شدن أو به أين است كه مدتش تمام شود يا مرد مدت را به أو ببخشد

به أين ترتيب كه بگويد مدت را به تو بخشيدم . وشاهد گرفتن وپاك بودن زن از حيض

لازم نيست .