سؤال وجواب ( فارسي ) — الصفحة ٨١

148 . وجوب تمام خواندن نماز پس از ماندن سى روز در حال تردد

ندارد الا ابطال صلاة آن ديگرى ، چنان است كه به علامة نسبت داده شده ، واگر معلوم نباشد

فعل أو را حمل بر صحت بايد كرد .

سؤال 146 : در سفري كه غرض از آن محض تفرج ، يا ملاقاة أحباء باشد نماز قصر

است ، يا نه ؟

جواب : بلى ، قصر است .

سؤال 147 : شخصي به اعتقاد اين كه رفقاى أو قصد أقامت ده روز كرده اند ، قصد كرد ، بعد

معلوم شد كه آنها قصد نكرده اند آيا نماز تمامى كه كرده صحيح است ، يا نه ؟ وآيا أقامت أو

محقق شده است : يا نه ؟

جواب : مسأله دو صورت دارد :

تارة قصد مىكند ماندن به قدر ماندن رفقا را . وخيال مىكند ده روز مىمانند . در اين

صورت أقامت محقق نشده است .

تارة قصد ده روز مىكند به تخيل اين كه ده روز مىمانند . در اين صورت ، محقق شده است .

حاصل اين كه در اين مسأله وأشباه آن فرق است ما بين عنوان وداعى هر گاه مقصود ، عنوان ده

روز باشد به داعى كذا ، اقامه محقق شده است . واگر مقصود ماندن تا فلان وقت باشد به خيال

اين كه ده روز است محقق نشده است .

سؤال 148 : هر گاه در مكاني بماند سى روز بدون تردد ، مثل آن كه بگويد بعد از نه روز

مىروم ، وبعد از تماميت نه روز عازم شود بر ماندن نه روز ديگر وهم چنين تا سى روز ، نماز

أو بعد از سى روز قصر است ، يا تمام ؟

جواب : بعد از سى روز تمام مىكند . ودر عنوان فقهاء وبعض أخبار اگر چه تردد سى

روز است ، لكن ظاهر اين است مراد عدم قصد اقامه ده روز است ، چنانچه [ چنان كه ] از بعض

أخبار مستفاد مىشود . قال في الجواهر : " والمراد بالتردد في المتن وغيره عدم العزم على

الإقامة ، فيندرج فيه العازم على السفر غدا مثلا فحصل له مانع عن ذلك حتى مضى له

الثلاثون ، كما لا يخفى على من لاحظ النصوص في المقام ، بل والفتاوى مع التأمل التام " 1 .

1 . جواهر الكلام ج 14 صفحه 321 .