جامع الشتات ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١١٥

كتاب الصلاة

تقريبي " ولهذا اجمعنا على أنه لو أوقع افعالا بنية ركعة معينة من الصلاة فتبين انه

في غيرها صحت صلاته مع أن الترتيب بين الافعال واجب " ، ودر آنجا سخنهاى ديگر هم

گفته است كه مناسب اين مقام است .

وأيضا بنابر تحقيق كه نيت همان " داعى بر فعل " است ، أو را بر اين ركعت وا داشته

وآنكه افعال ركعت ديگر را در آن بجا آورده مقتضاى اخطار ببال است ، مثل اين كه تكبير

گفت به قصد نماز ظهر وسهولا در هر دو ركعت تسبيحات اربع خواند به گمان اخيرتين

وبعد از سلام در ركعت دوم ، به خاطرش آمد ، بر مىخيزد ودو ركعت ديگر را به تسبيح

يا حمد تنها مىخواند . وأيضا اطلاقات و " ترك استفصال " هم دلالت دارد .

260 - سؤال : از آخر وقت مقدار چهار ركعت كامل الاجزاء باقي است ، هرگاه

مصلى اقتصار به حمد تنها نمايد پنج ركعت را در مىيابد وهرگاه با سوره بخواند چهار

ركعت را ، آيا چنين وقت مختص است يا مشترك ، ومصلى چه كند ؟

جواب : وقت مختص است وبايد سوره را بخواند ، چون اظهر واشهر وجوب است .

261 - سؤال : اگر كسى شك در خروج وقت نماز داشته باشد ، بعد از آنكه علم

به دخول داشت ، آيا وقت را مستصحب مىتواند داشت يا نه . در صورتي كه تشكيك به

جهت مانعى باشد مانند ابر ، يا بدون مانع ، با امكان علم به پرسش از غير ، يا ملاحظه

كردن خودش ، يا بدون امكان ؟

جواب : در صورت حصول مانع ، مثل ابر وغبار يا محبوس بودن وعدم امكان

استعلام وأمثال آنها ، اشكالى نيست در جواز اكتفاء به استصحاب ، واين معنى كه به

قصد ادا بكند ، واما در صورت عدم مانع وامكان استعلام حال ، پس دور نيست كه در آن

نيز اكتفا به استصحاب كند وبه قصد ادا بكند ودور نيست كه هرگاه چنين باشد نيت را

مرددا كند ، يعنى اين نماز را مىكنم اگر وقت باقي است والا قضاى همين نماز باشد

وبهتر اين است كه در صورت أول ، يعنى آنكه مانع موجود باشد ، همچنين كند .

واز اين باب است آن صحرتى كه خوف دارد كه به سبب استعلام ، وقت در رود ،

مثل كسى كه از خواب بيدار شود ومظنه طلوع آفتاب كند وخوف دارد كه هرگاه به