جامع الشتات ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٠٧

كتاب الصلاة

من شاء استكثر ، وبه علت اينكه احتياطى كه مشروع در نماز است از اين قبيل است ،

زيرا كه نهايت امر در آن ، رخصت وتجويز است ، يعنى اينكه مراد از نماز احتياطى كه

در صورت شك در نماز واجب مىشود مبنى بر اين است شايد نقصى در نماز واقع شده

باشد وبه اين سبب حضرت صادق ( ع ) فرمود در نماز احتياط " وان كان صلى امبعا

كانت هاتان نافلة ( 1 ) " ، وبه علت اينكه اجماع شيعه عصر ما وزمان نزديك به عصر ما بر اين

بوده وچون هميشه وصيت مىكنند به قضاى عبادات بغوجود ؟ ؟ ؟ آنكه كرده‌اند . واعاده

مىكنند بسيارى از آنها را أداء وقضاء ونهى از اعاده نماز در شكى است كه ممكن است

بناى بر آن .

تمام شد ترجمه كلام ذكرى . وأقرب در نزد حقير ، همان است كه شهيد فرموده ،

اگر چه در بعضي از دليلها مجال سخن هست .

سؤال : نماز در جامه سرخ ، مكروه است ، آيا مختص مردان است يا از براي

زنان هم هست ؟

جواب : ظاهرا مختص مردان است ، چنان كه علامه در تحرير تصريح به آن كرده .

سؤال : مصلى برخاست كه نماز ظهر بكند ، سهوا نيت صبح كرد ، يا

برخاست نماز عصر بكند ، سهوا نيت مغرب كرد ، چه بكند ؟

جواب : بايد دانست كه فرق است ما بين اينكه مىخواست نمازى بكند سهوا نماز

ديگر كرد وما بين اينكه در محض نيت ، سهو كرده ، اما نماز همان نماز است وآنچه فقها

در مسائل عدول نيت گفته‌اند ، آن معنى أول است وهر چند كه بنا ، بر مسئله جواز عدول

نيست ( وهم دليلي بر جواز آن در اين دو صورت سؤال نيست وصورتهاى مجوزه را در

مرشد العوام ذكر كرده‌ام واين دو صورت وأمثال آنها از جمله آنها نيست ) ولكن

در اينجا ظاهر سؤال اين است كه داعى بر فعل باقي است ، يعنى به همان قصد نماز ظهر

يا عصر برخاسته وبه همان قصد هم مىكند ، لكن سهوا نيت صبح يا مغرب به خاطر أو

گذشت يا به زبان أو جارى شد وظاهر اين است كه اين ، ضرر ندارد ، چون تحقيق اين

1 : وسائل ج 5 ص 323 ، أبواب الخلل الواقع في الصلاة ، باب 11 ، ح 2 .