جامع الشتات ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٠٠

كتاب الصلاة

الاطلاق در منهيات عبادات نسبت به عبادات ، ملاحظه كرده ، حكمت ومصلحت در همان

است . پس گوييم مثلا آدابى كه در نماز از اين حيثيت كه نماز است نسبت به مرد ، از اين

حيثيت كه مرد است ملاحظه كرده ، راجح در فعل آن ، همان است كه وضع كرده وشكى

نيست كه مقصود مستأجر هم بايد اشرف أوضاع واصلح آنها باشد واين در واجبات

ومحرمات كمال وضوح دارد ، مثل نماز در حرير وانحنا به قدر أقل واجب در مرد .

224 - سؤال : هرگاه مصلى در قنوت يا سجود نماز واجب يا مستحب ، از آيات قرآني

به قصد دعا تلاوت نمايد ، منشأ بطلان نماز مىشود يا نه ؟

جواب : مانعى ندارد .

225 - سؤال : هرگاه مصلى ، اعراب آخر آيات حمد وسوره ، يا ساير أذكار وادعيه را

نداند ، نمازش باطل است يا در حالت وقف به سكون ، مىخواند كافى است ؟

جواب : ظاهر اين است كه وقف كردن به سكون ، كافى است در صحت نماز ، هر چند

نداند كه اعراب آخر كلمه چه چيز است ، بلى اگر خواهد وصل كه كند بايد اعراب را بداند ،

چون وصل به سكون جايز نيست ، پس بايد بداند كه به چه نحو بايد بخواند .

226 - سؤال : مصلى ، كلمه‌اى يا حرفى را غلط گفته ، يا درست از مخرج ادا نشده

ودر تكرار نيز غلط يا درست ادا نشود ، در دفعه ثالثه ، فعل كثير به عمل مىآيد يا نه ؟

جواب : اين را فعل كثير نمىگويند . بلى اگر اين شخص ، وسواسى وكثير الشك است

ومكرر تكرار كلمه مىكند ، ظاهر اين است كه تكرار ، مبطل باشد . به جهت اينكه اين منهى

عنه است وذكر وقرآن ودعايى كه در نماز جايز است منصرف به اين نوع قرآن وذكر ،

نمىشود ، خصوصا هرگاه منجر به فعل كثير شود ، يا قرائت را از أسلوب قرائت بيرون كند .

خلاصه بايد تمييز كرد ما بين اين كه جزما غلط گفته بود وتكرار از براي تدارك غلط است ،

وما بين اينكه شك در صحت داشت ودر محل خود تدارك آن مىكند . وما بين اينكه تكرار

كند از باب احتياط كه بر وجه أكمل بگويد . وما بين اينكه وسواسى است وبه متابعت

شيطان ، تكرار مىكند .

227 - جواب : اظهر اين است كه تكرار موصوف ومضاف ، ضرور نباشد ، چون در أول بار بر