جامع الشتات ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٩٢

كتاب الصلاة

ترك يك ركوع نفس الامرى است . ونمىدانيم اين است يا آن ونسبت ارتكاب مكلف به

هر يك از آنها على السوية است .

مگر اين كه كسى بگويد كه عروض حالتي كه منشأ ترك است از غفلت وبي خبري ، أصل

تأخر آن است وآن هم نفعي ندارد وچون ملاحظه آن حالت وغفلت خاص ، كه سبب هر يك

از آنهاست هم ، مثل خود آنهاست .

وليكن مىگوييم استصحاب وأصل برائت وعموم " الصلاة على ما افتتحت عليه " ،

واينكه وارد شده است در اخبار كه فقيه بايد اجتهاد كند وحيله كند ونماز خود را باطل

نكند ، اقتضا مىكند كه بنا را بر اين بگذاريم كه از ركعت دوم ، ترك شده وچون مادامى كه

داخل سجده دوم نشده موضع تدارك آن نگذشته است على الأقوى زيرا كه معيار بطلان در

مسئله ، لزوم تعدد ركن است وبدون آن ( 1 ) تعدد ركن لازم نمىآيد ، پس برگردد وركوع را

بجا آورد وبه سجده رود واحتياط در اين است كه اعاده هم بكند .

199 - سؤال : كسى در نماز ، سر به سجده گذاشت وبه علت آنكه تاريك بود ومكان

سجده را نمىديد يا مىديد وچنان اتفاق افتاد كه أصل جبهه به موضع سجود نيامد از

طرف يسار يا يمين ، جبهه به موضع سجود آمد در همان حال سر خود را قدرى بردارى

وعين جبهه را به موضع سجود گذارد ، نماز باطل است يا نه ؟

جواب : نماز صحيح است وبهتر اين است كه جبهه را بر ندارد ، بلكه همچنان كه هست

جبهه را بكشاند تا بر ما يصح السجود عليه قرار گيرد .

200 - سؤال : اين ضعيف ، از اين محل كه الحال ، سكنى دارم ، تا آنجا كه قبل از اين ،

توطن داشتم تخمينا هفت فرسخ است ودر آنجا باز قدرى رقبات دارم ، لكن قطع نظر از

سكناى آنجا نموده‌ام . گاهى كه اتفاق افتد كه به آنجا روم ، نماز را تمام كنم يا قصر ؟

جواب : اظهر اين است كه هرگاه قصد أقامت در آنجا نمىكنى بايد قصر كرد ، هم در

راه وهم در آنجا . وهرگاه قصد دارى كه آنجا ده روز بمانى تمام كن در راه ودر آنجا ، ولكن

1 : يعنى : بدون دخول به سجده دوم .