جامع الشتات ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٨٧

كتاب الصلاة

استيجارى تمام را در سفر تمام مىكند وقصر را قصر ، چنان كه عكس را هم به عكس

مىكند . واما سفر معصيت ، پس هر چند روزه در آن جايز است ونماز تمام است ، لكن سفر

معصيت ، فسق است وأجير بايد عادل باشد . هرگاه مستأجر با علم به معصيت وفسق أجير

كرد ، در صحت آن اشكال است ، واما هرگاه مستأجر به اعتقاد عدالت داده وأو را در نزد

خود وخدا معصيت كرده ، نماز صحيح است وروزه صحيح است .

194 - سؤال : نظر به حديث توقيع ( 1 ) صاحب الزمان ( ع ) هر گاه كسى دو ركعت نماز

عصر كرده باشد وجزم كند كه نماز ظهر را دو ركعت كرده ، هرگاه منافى بين الصلاتين به

عمل نيامده مىتواند عدول كند واين دو ركعت را تتمه ظهر قرار دهد وثانيا نماز عصر را

بكند ؟ آيا در اين صورت جايز است كه بالمرة دست از دو ركعت ظهر بردارد وعدول كند

به نيت ظهر وهمين نماز را تمام كند وبعد از آن ، نماز عصر را بكند يا نه ؟

جواب : كسى كه عمل به اين حديث مىكند جايز نيست كه چنين كند ، بلكه به

مقتضاى حديث عمل كند واظهر در نزد حقير ، اين است كه عمل به اين حديث شريف جايز

است وأدله عدول ( بر فرض تسليم كه شامل چنين جايى باشد ) مخصص ( 2 ) است به اين حديث

شريف .

195 - سؤال : هر گاه كسى نماز ظهر وعصر را بكند وجز كند كه يكى از آنها را سه

ركعت كرده است چه كند ؟

جواب : ظاهر اين است كه لازم است كه هر دو نماز را اعاده كند واصالت تأخر حادث

كه سهو است معارض است به اصالت تأخر وجود ركعت رابعه ، با وجود اين كه مىگوييم در

اينجا كه هيئت تركيبية موجود شده در خارج ، يكى زايد ويكى ناقص وهر دو حادثند وأصل

در آنها مساوى است وقول به اين كه ظاهر فعل مسلم مرجح است ، يعنى اينكه ظاهر اين است

كه تا ظهر را تمام نكرده منتقل به عصر نشده ، معارض است به اينكه تا عصر را تمام نكرده

سلام نداده ، با وجود اين كه منع مىكنيم ظهور را بعد از يقين به سهو .

1 : وسائل : ج 5 ص 325 باب حكم من دخل في العصر . . . ، ح 1 . 2 : كلمه " مخصص " با صيغه اسم مفعول است .