شرح فصوص الحكم — الجزء ١، الصفحة ٤٤

رؤياء ابن عربى در خصوص بروز دادنِ فصوص الحكم

رؤياء ابن عربى در خصوص بروز دادنِ فصوص الحكم

انقياد طوعا لا كرها . كما قال الله تعالى : « فَلا وَرَبِّكَ لا يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيما شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لا يَجِدُوا في أَنْفُسِهِمْ حَرَجاً مِمَّا قَضَيْتَ وَيُسَلِّمُوا تَسْلِيماً » « 20 » . قال رضى الله عنه : « امّا بعد : فانّى رأيت رسول الله عليه السّلام في مبشّرة أريتها في العشر الآخر من المحرّم سنة سبع و عشرين و ستّمائه . »

يعنى : بعد از حمد حضرت پروردگار و درود بر نبى مختار ، بدرستى كه ديدم حضرت رسول الله و جناب حبيب الله را در خوابى بشارت دهنده كه نموده شدم ، و آن نمايش از حق بود بى آن كه من قصد و ارادت كرده باشم . شعر :

ولى ناگهانى عنايت رسيد

كه اى من غلام چنان ناگهان

يكى جذب حق به ز صد كوشش است

نشانها چه باشد بر بى نشان

نشان چون كف و بى نشان بحر دان

نشان چون نهان ، بى نشان چون عيان

ز خورشيد يك جو چو ظاهر شود

بروبد ز گردون ره كهكشان

و اين تمهيد عذر است در اظهار اين كتاب ، چه اولياء الله امناى آن جناباند ، و وظيفهء ايشان حفظ اسرار است و پوشيدن رازهاى يار از اغيار است . آرى ، شعر :

و مستخبر عن سرّ ليلى رددته

فأصبح من ليلى به غير يقين

يقولون خبّرنا فأنت امينها

و ما انا ان خبّرتهم بامين

مگر مجنون گويد ، بيت :

كسى « 21 » كه سرّ غم عشق بر زبان راند

زبان بريده ، سيه روى چون قلم باشد

امّا چون محب محكوم تجلَّى است ، جز سخن او گوش نكند ، لا جرم بىفرمان او نگويد ، و بى اذن او خاموش نكند . لمؤلَّف :

چو عشق در سخن آرد حسين سوخته را

به خويشتن نتواند كه او خموش كند

پس اگر در رؤياى صالحه و مبشّرهء صادقه كه عديل وحى است به قول نبى امين و خواجهء كاينات كه : « لم يبق من النبوّة الَّا المبشرات » ، و آن را تفسير به رؤياى صالح كرد امر نبودى ، هر آينه به افشاى اسرار و إبراز راز قيام مىنمودمى . و اين بشارت از آن جناب مكرّم در عشر آخر بود از ماه محرم از شهور سال ششصد و بيست و هفت از هجرت . و چون رخصت اظهار اين اسرار و مشاهدهء جمال رسول

« 20 » س 4 ى 65 . « 21 » قا : گهى .