شرح فصوص الحكم — الجزء ١، الصفحة ٣٩٣

در اينكه متقيان حق را وقايه انفس خويش سازند

در اينكه متقيان حق را وقايه انفس خويش سازند

عبارت از حال فنا است و آن روز قيامت كبرى است باز گرديد بدان حالى كه اول بوديد و سرّ « فَإِذا نُفِخَ في الصُّورِ فَلا أَنْسابَ بَيْنَهُمْ يَوْمَئِذٍ وَلا يَتَساءَلُونَ » « 36 » روشن شود ، و از صرف سلسبيلى چشانم و بعد از فنا به صدر صفه بقا كشانم تا هر يكى از شما از نشوهء آن شراب ترك نشأت خويش كرده ، بگويد ، بيت :

حبيبى أعطاني المدام المروقا

فكاد قميص العقل ان يتمزقا

و أطلقني عن كل قيد بجرعة

إذا ما رانى بالمرامات موثقا

فنيت به عنى إذا ذقت طعمه

فبعد فنائى قد دعانى الى البقا

و أخرجنا عنا بسبحات وجهه

و قال بلا أنتم هلموا الى اللقا

گويم بلى فرمان برم من بعد در خود ننگرم

اى ننگ من تا من منم من ديگرم تو ديگرى

اى ما و من آويخته وى خون هر دو ريخته

چيزى دگر انگيخته نى آدمى و نى پرى

أين المتقون ؟ أي الذين اتخذوا الله وقاية فكان الحق ظاهرهم أي عين صورهم الظاهرة .

چون قايل به انتساب عالم شد به حق در ذات و صفات و افعالش ، و بعضى از آن محمود است و بعضى مذموم ، گفت : كجااند متقيان كه حق را وقاية انفس خود سازند در ذوات و صفات و افعال خويش ، تا مستتر گردد ذوات ايشان در ذات حق ، و افعال و صفات ايشان در افعال و صفات [ 158 - پ ] حق ، تا گويند ، بيت :

تسترت عن دهري بظل جناحه

فعيني يرى دهري و ليس يراني

فلو تسأل الأيام ما اسمى مادرت

و أين مكانى ما درين مكانى

پس حق عين صور ظاهرهء ايشان باشد چنانچه در نتيجه قرب نوافل فرمود كه :

« كنت سمعه و بصره و يده و رجله » الحديث . شعر :

ما كه باشيم اى تو ما را جان جان

تا كه ما باشيم با تو در ميان

لذت هستى نمودى نيست را

عاشق خود كرده بودى نيست را

و هو أعظم الناس و أحقه و أقواه عند الجميع .

يعنى : اين متقى كه حق را وقاية خود ساخته و خود را در او پنهان گردانيده ، بزرگترين و قوىترين خلق و ناس است به منزله و مرتبه نزد خداى تعالى ، و سزاوارترين

« 36 » س 23 ى 101 .