شرح فصوص الحكم — الجزء ١، الصفحة ٢٣٤

در اينكه اسماء الهى على بذات خود است

الناس . فهذا على بالمكانة به حكم التبع ما هو علىّ في نفسه . فإذا عزل زالت رفعته و العالم ليس ذلك .

تعليل كلام سابق است . يعنى گاه مىباشد كه على به علوّ [ 87 - پ ] مكانت كه اجهل ناس باشد چون سلطان جاهل و وزير غير عاقل تحكم مىكند بر كسى كه اعلم ناس باشد ، و علوّ او علوّ صفاتى بود . و چون آن جاهل از حكومت معزول شود زايل شود رفعت او ، و ظاهر گردد فضيحت او . و عالم بر حال خود باشد از آن كه علم دولت ابدى و سعادت سرمدى است . شعر :

گداى مجرّد صفت را چو روزى

سرش رفت جز پادشاهى نيابى

ولى پادشاه را كه يك لحظه از سر

كله گم شود جز گدايى نيابى