الصحيفة السجادية الكاملة — الصفحة ٠.١٠

نجات داد .

مقدر چنين بود كه امام ( عليه السلام ) مسؤوليت هاى رهبرى ،

وروحاني خود را بعد از شهادت پدرش به دست گيرد . اين مقام مقدس

را در نيمهء دوم قرن أول ، در باريكترين شرائطى كه بر أمت اسلامي

مى گذشت ، يعنى مرحله‌اى كه موج فتوحات صدر استلام پيامدهائى به

دنبال آورده بود ، تعهد فرمود . اين موج با هيجان روحي اش ، با حماسهء

رزمى ايدهئولوژىاش ، تا آن زمان كشيده شده بود ، موجى كه قدرت

فرمانروايى كسراها وقيصرها را متزلزل ساخت ، وملل مختلف وبلاد

گسترده‌اى را ، به دعوت جديد فراخواند ودر پيامد آن ، مسلمانان آن روز ،

يعنى نيمهء دوم قرن أول هجرى زمامدار بخش عظيمى از جهان متمدن

شدند .

با اينكه اين زمامدارى گسترده ، نيروى عظيمى در زمينهء جهانى براي

مسلمانان از نظر سياسي ونظامى به وجود آورد ، آنان را در برابر دو خطر

بزرگ ، بيرون از حدود سياسي ونظامى قرارداد ، وضرورت ايجاب مى كرد

از همان ابتداء با يك حركت قاطع جلو آن دو خطر ايستادگى شود .

يكى از آن دو ، خطر آگاهى مسلمانان از فرهنگ هاى متنوع ومباني

قانونگزارى ديگران وأوضاع اجتماعي مختلف آنان بود ، كه بر اثر بر خورد

با ملت هايى كه فوج فوج به اسلام وارد مى شدند فرهنگ

وتمدن اسلامي را مورد تهديد قرارد مى داد . از اين رو ولازم

بود در زمينهء علمي كارى انجام شود تا مسلمانان به اصالت

فكرى وشخصيت قانونگزارى ويژهء خود ، كه از كتاب وسنت در

اسلام الهام مى گيرد ، واقف گردند .

در اينجا ضرورت يك حركت فكرى اجتهادي به نظر مى رسيد تا در