الصلاة في الكتاب والسنة ( فارسي ) — الصفحة ٧٧

فصل هيجدهم : آداب برخاستن از سجده

فصل هيجدهم : آداب برخاستن از سجده

فصل هيجدهم

آداب برخاستن از سجده

- اصبغ بن نباته : أمير مؤمنان ( عليه السلام ) هر گاه سر از سجده بلند مى كرد ، مى نشست

تا آرام گيرد ، سپس بر مى خاست .

- امام صادق ( عليه السلام ) : هر گاه مردى سجده كرد وخواست برخيزد ، با همه دستش

بر زمين تكيه نكند ، بلكه ( فقط ) كف دستانش را بر زمين بگسترد بي

آنكه نشيمنگاهش را بر زمين نهد ( 1 ) .

- امام كاظم ( عليه السلام ) : هنگامى كه سر از سجده دومت در نماز برداشتى ، پيش از

برخاستن اندكى بنشين ، سپس زانوانت را پيش از دستانت بر زمين

بگذار ودستانت را باز كن وبا تكيه به هر دو برخيز كه اين وقار مرد

مؤمن فروتن در برابر پروردگارش است .

- امام صادق ( عليه السلام ) : هر گاه على ( عليه السلام ) از دو ركعت أول بر مى خاست ، مى گفت : با

توانايى ونيروى تو بر مىخيزم ومى نشينم ( 2 ) .

- هر گاه از سجده بر مىخيزى ومى ايستى ، بگو : " خدايا ، پروردگارم با

( 1 ) يعنى چون پيران وناتوانان بر نخيزد . ( 2 ) در " استبصار " چنين آمده است : " على ( عليه السلام ) هرگاه از سجده بر مى خاست ومى ايستاد ، مى گفت . . . " .