الصلاة في الكتاب والسنة ( فارسي ) — الصفحة ٤٦

فصل يازدهم : فضيلت نمازگزار

- پيامبر خدا ( صلى الله عليه وآله ) : نيكو حال تر از همه دوستانم ، مؤمني سبكبار است كه

بهره اى فراوان از نماز دارد .

- هيچ كس وضويى كامل ونيكو نمى گيرد وسپس براي نماز به مسجد

نمى آيد ، مگر اينكه خداوند با لطف وخوشى از أو استقبال مى كند ،

همچون خوشحالى خانواده شخص غائب هنگام ورودش .

- هيچ صبح وشبى نيست مگر اينكه قطعه هاى مختلف زمين به يكديگر ندا

مى دهند : اى همسايه ، آيا امروز ، بنده اى صالح بر تو گذشته كه نماز

خوانده يا خدا را ياد كرده باشد ؟ پس اگر بگويد : آرى ، آن را برايش

فضيلتى مى بينند .

- پروردگارتان از چوپانى كه بر پاره سنگى در قله كوه براي نماز اذان

مى گويد ونماز مى خواند خوشش مى آيد . سپس خداى عز وجل مى فرمايد : به

اين بنده أم بنگريد ، از ترس من اذان مى گويد ونماز مى خواند ، بنده أم را

بخشيدم وأو را به بهشت بردم .

- امام على ( عليه السلام ) : هنگامى كه انسان در نماز است ، كالبد ولباسش وهر چه در

أطراف اوست ، تسبيح مى گويد .

- امام سجاد ( عليه السلام ) : نمازگزار تا آنگاه كه در نماز است ، در پيشگاه خداى عز وجل

ايستاده است .

- امام باقر ( عليه السلام ) : هنگامى كه [ نمازگزار ] به قبله رو مى كند ، به خداوند رحمان

رو كرده است ، جز أو خدايى نيست .

- درباره گفته خداوند متعال ( وياد خدا بزرگتر است ) - : ياد كردن خدا از

أهل نماز بزرگتر از ياد كردن ايشان از خداست . آيا نمى بيني كه أو خود

مى فرمايد : " مرا ياد كنيد ، شما را ياد مى كنم " ؟