الصلاة في الكتاب والسنة ( فارسي ) — الصفحة ٢٣

فصل چهارم : فضيلت نماز

- نماز ، از دستورات دين ودر آن ، خشنودى پروردگار عز وجل نهفته وراه روشن

پيامبران است .

- ديني كه ركوع وسجود در آن نباشد ، هيچ خيرى ندارد .

- خداوند متعال فرموده است : نماز را بين خود وبنده أم دو نيمه كرده أم

وآنچه بخواهد به أو مى دهم .

پس هنگامى كه بنده مى گويد : * ( الحمد لله رب العالمين ) * خداوند متعال

مى گويد : بنده أم مرا ستود . وهنگامى كه گفت : * ( الرحمن الرحيم ) * خداوند

متعال مى گويد : بنده أم مرا ستايش كرد وهنگامى كه گفت : * ( مالك يوم

الدين ) * مى گويد : بنده أم مرا بزرگ داشت ( يك بار فرمود : بنده أم [ امرش را ]

به من واگذارد ) وهنگامى كه گفت : * ( إياك نعبد وإياك نستعين ) * مى گويد :

اين ميان من وبنده أم مى باشد وآنچه خواست به أو مى دهم . پس هنگامى

كه گفت : * ( اهدنا الصراط المستقيم ) * مى گويد : اين براي بنده أم مى باشد

وآنچه خواست به أو مى دهم ( 1 ) .

فائده :

صاحب كتاب بزرگ جواهر الكلام في شرح شرائع الاسلام پس از نقل

روايتهايى در فضيلت نماز مى گويد : اين فضيلت ، اختصاص به

نمازهاى پنجگانه واجب ندارد ، گرچه برخى خبرها مخصوص به

آن هاست . بلكه گفته مى شود منظور هر روايتي كه واژه صلاة دارد آن ها

هستند ، چون معروف ورايج بوده وجز آن ها نماز ديگرى را از بنده

نمى خواهند ، اما دقت در آنچه از پيشوايان رسيده كه برخى صراحت

هم دارند حكم مى كند در اين فضيلت ، ميان واجب ومستحب فرقى

نگذاريم وهر دو را بهترين كار بدانيم .

( 1 ) در نقل تفسير تبيان چنين آمده است : " بنده أم مرا بزرگ داشت . سپس فرمود : اين براي من وبقيه براي اوست " .