الصلاة في الكتاب والسنة ( فارسي ) — الصفحة ١٩

فصل دوم : حكمت نماز

فرمان داده شدند ، تا غافل نگردند وأو را فراموش نكنند مبادا يادش از

خاطرها برود .

- امام رضا ( عليه السلام ) : حكمت نماز ، اقرار به ربوبيت خداوند عز وجل وشريك نگرفتن

براي اوست . ايستادن در پيشگاه جبروت الهى ، با خوارى وبىچارگى ،

افتادگى واعتراف ودرخواست بخشش گناهان گذشته است . صورت

نهادن بر خاك در هر روز براي بزرگداشت خداوند جل جلاله است ، تا به

ياد أو - نه فراموشكار وگردنكش كه - فروتن وخوار وخواهان ومشتاق

فزونى دين ودنياي خود باشد . افزون بر اين ها ، نماز ، ذكر خداوند عز وجل

ودوام آن در شب وروز است تا بنده ، مالك ومدبر وآفريدگارش را از ياد

نبرد واگر نه سركشى وطغيان مى كند واين در ياد كردن پروردگار عز وجل

وايستادن در پيشگاهش نهفته است ، كه أو را از سرپيچى نهى مى كند واز

أنواع فساد باز مى دارد .

- در تبيين حكمت نماز - : اطاعتى است كه [ خدا ] آنان را بدان امر كرده

وآيينى است كه بر آن وادارشان ساخته است . در نماز بزرگداشت

وگرامىداشت خداوند وفروتنى بنده هنگام سجده است واقرار به اينكه

بالاتر از أو ، پروردگارى است كه به عبادتش مى پردازد وبرايش سجده

مى كند .