الصلاة في الكتاب والسنة ( فارسي ) — الصفحة ١٧١

فصل سى ونهم : بأهم يا جدا خواندن دو نماز

ظهر وپس از آن نافله عصر ونماز عصر را بخواند واين كار موجب به

تأخير انداختن دو نماز واجب " ظهر وعصر " ونافله هاى آن دو

نمى شود وقراردادن يك ذراع ودو ذراع براي وقت ظهر وعصر به اين

جهت بوده است كه وقت فضيلت آن دو فراخ گردد ونافله خواندن ،

موجب تأخير نماز واجب از وقت فضيلتش نشود واز اين رو خواندن

نماز ظهر وعصر پيش از رسيدن سايه به يك ذراع ودو ذراع اشكالى

ندارد ، بلكه از برخى روايات به دست مى آيد كه اين بهتر است ودر

روايت رجاء بن أبي الضحاك آمده است كه امام رضا ( عليه السلام ) ميان نماز ظهر

وعصر جز با نافله وذكر ودعا ، فاصله نمى داد ولى نماز عشاء را تا

نزديك به يك سوم از شب ، به تأخير مى انداخت . ورواياتى كه با هم

خواندن نمازها را سبب افزونى روزى مى خوانند ، شايد اين گونه با هم

خواندن را مى گويند كه دو نماز واجب را همراه با نافله هايشان ، يك جا

بياورد . سپس به بازار رود تا موجب پراكنده شدن مشتريان وطرف داد

وستدش نشود ، يا با هم خواندن را براي كسى روا دانسته اند كه به خاطر

عذرى ، وضعيتش ايجاب مى كند نافله را نخواند ، به دليل روايتي كه

كلينى از عباس ناقد با سندى مجهول نقل كرده است . أو مى گويد : هر

چه در دستم بود پراكنده شد وطرفهاى داد وستدم رفتند . پس اين

مطلب را به أبو محمد ( عليه السلام ) گفتم ، به من فرمود : نماز ظهر وعصر را با هم

بخوان ، آنچه دوست دارى ، مى بيني .

وبا سندى كه در آن ابهام وجهل است ، از محمد بن حكيم روايت

شده كه گفت : شنيدم أبو الحسن ( عليه السلام ) مى گويد : با هم خواندن دو نماز در

آنجاست كه ميان آن دو ، كار مستحبى نباشد . پس اگر ميان آن دو ،

مستحبى باشد ، با هم خواندن صدق نمى كند .