الصلاة في الكتاب والسنة ( فارسي ) — الصفحة ١٤٩

فصل سى وششم : دعاهاى روايت شده در پى نماز

وحشت زده وترسان وخوار است ، خود وخانواده ، دارايى ، فرزندان

وهر كس را كه نگهداريش با من است مى سپارم " . در ميان بالى از بالهاى

جبرييل در بر گرفته وخود وخانواده وداراييش حفظ مى شود .

- دعايى است كه در پى هر نماز خوانده مى شود ، پس اگر بيمارى ورنج

ودردى دارى ، هرگاه نمازت را به پايان بردى ، هفت بار با دست ، سجده

گاهت را مسح كن واين دعا را بخوان ودستت را بر جاى درد بكش

وبگو : " اى كسى كه زمين را بر آب وهوا را با آسمان نگه داشت وبراي

خود زيباترين نامها را انتخاب كرد ، بر محمد وخاندانش درود فرست

وبراي من اين گونه وآن گونه كن واين وآن را روزيم ده واز فلان

وبه همان سلامتى أم بخش .

- خطاب به كسى كه گفت : فدايت شوم ، پيروان تو مى گويند : همانا ايمان دو

گونه است : ماندگار ونماندنى . پس چيزى به من بياموز كه اگر آن را

بگويم ، ايمانم كامل شود ، - فرمود : در پى هر نماز واجب بگو : خشنودم

به اينكه ، خداوند ، پروردگارم ، محمد ، پيامبر ، اسلام ، دين ، قرآن ، كتاب ،

كعبه ، قبله وعلى ولى وامامم باشد . وبه امامت حسن وحسين وامامان

( صلوات الله عليهم ) خشنودم . پس آنان را نيز از من خشنود كن كه تو

بر هر كار توانايى .

- علي بن مهزيار : محمد بن إبراهيم به أبو الحسن ( عليه السلام ) ( 1 ) نوشت : اى سرور

من ، اگر صلاح مى بيني ، دعايى به من بياموز كه اگر در پى نمازهايم

بخوانم خداوند براي من نيكى دنيا وآخرت را گرد آورد . پس امام ( عليه السلام )

نوشت : مى گويى : از بدى دنيا وآخرت وبدى همه دردها ، به روى

كريمانه ات وعزت زوال ناپذيرت ، پناه مى برم .

( 1 ) به احتمال فراوان ، منظور امام هادي ( عليه السلام ) مى باشد .