الصلاة في الكتاب والسنة ( فارسي ) — الصفحة ١٤

پيشگفتار

آن به ياد خداست " كه از كلمات نغز آن حضرت است وجان كلام اين كه هدف

نهايى انسان ، ديدار خداست ورمز اين ديدار ، عشق ومحبت أو وكليد اين رمز ،

ذكر وياد خداى سبحان متعال است ونماز كامل ترين ذكر است .

بي گمان ، ياد خدا ، زندگى دل ، خوراك جان ، كليد انس وپديد آورنده

كيمياى عشق ومحبت حق - جل وعلا - است . همانا عشق به خدا ، پيوند عاشق

را با هر چه جز معشوق است ، مى برد واين همان است كه انقطاع ناميده مى شود

ودر نخستين مرتبه آن ، نفس اماره مىميرد وزندگى عقلانى انسان آغاز مى شود

ودر بالاترين مرتبه آن ، ديده دل ، به نور ديدار خدا ، روشن مى گردد ودر اين

والاترين درجه است كه اراده انسان در اراده حق - جل وعلا - فانى مى گردد

وانسان ، خلعت خلافت الهى وولايت تكويني مى پوشد وكرامت هاى

خارق العادة وأجابت دعا از أو پديدار مى شود ( 1 ) .

مسألة اصلى اين است كه نماز هنگامى اين آثار وبركات را دارد وانسان را

در رسيدن به هدف نهايى اش دستگيرى مى كند ، كه به صورت حقيقي وهمراه با

شرط هايش ، آنگونه كه مقبول خداوند متعال است ، آورده شود ، نه كلمه هايى

تو خالى وحركت هايى ظاهري كه مصداق اين حديث باشد : " خداوند نماز

بنده اى را كه دلش همراه تنش نيست ، نمى پذيرد " ( 2 ) .

بارى ، پيرامون حضور قلب در نماز ووسيله هاى دستيابى به آن ، گفتگو

بسيار است ، ولى تنها به دو نكته مهم كه از عارفي بزرگ شنيده أم ، مىپردازم .

1 - خود را در برابر نسيم رحمت پروردگار نهادن

غفلت هاى بي اختيار ، هر اندازه فراوان باشد با نخستين وزش نسيم رحمت

( 1 ) بنگريد به " مباني خداشناسى " از مؤلف : 477 - 490 . ( 2 ) بنگريد به حديث 215 كتاب .