الصلاة في الكتاب والسنة ( فارسي ) — الصفحة ١٣٢

فصل سى ويكم : حقيقت نماز

پنجم در دلت مى گذرانى : ( خدا بزرگتر از آن است ) كه به جوهر

وعرض بودن توصيف شود ، تا در چيزى حلول كند يا چيزى در أو

حلول كند . در تكبير ششم در دلت مى گذرانى : ( خدا بزرگتر از آن

است ) كه هر چه بر موجودات حادث ( پديد آمده ) روا بدانى ، چون

نابودى وجابجايى ودگرگونى از حالتي به حالتي ، بر أو نيز روا دارى .

ودر تكبير هفتم ، اينكه حواس پنجگانه أو را دريابد .

پس حقيقت كشيدن گردن در كوع آن است كه در دلت بگذرانى : به

تو ايمان آوردم ، حتى اگر گردنم را بزنى .

ودر سر برداشتن از ركوع هنگامى كه مى گويى : " خدا به آن كه أو را

مىستايد ، گوش مى دهد ، سپاس مخصوص پروردگار جهانيان است " ،

حقيقتش اين است : كسى كه مرا از عدم به وجود آورد وحقيقت سجده

نخست آن است كه در حال سجده در دلت بگذرانى : مرا از آن ( زمين )

آفريدى وحقيقت سربرداشتن : ومرا از آن خارج كردى وسجده دوم :

ومرا به آن باز مى گردانى ودر سر برداشتن ( دوم ) به دلت مى گذرانى :

وبار ديگر مرا از آن خارج مى كنى .

وحقيقت نشستن بر سمت چپت وبلند كردن پاى راستت وافكندن

آن بر پاى چپت اين است كه به دلت مى گذرانى : خدايا همانا من حق را

بر پا كردم وباطل را ميراندم . وحقيقت تشهدت : نو كردن ايمان

وبازگشت به اسلام واقرار به خيزش پس از مرگ است وحقيقت سلام

دادنها : بزرگداشت پروردگار سبحان وبزرگ دانستن أو از هر چه

ستمكاران مى گويند وكجروان توصيف مى كنند . وحقيقت گفته ات :

" سلام بر شما ونيز رحمت وبركات خداوند " ترحم از خداوند سبحان

است ، يعنى : اين ( نماز ) امانى براي شما از كيفر روز قيامت است .

سپس أمير مؤمنان فرمود : اگر كسى حقيقت نماز را اين گونه نداند ،