الصلاة في الكتاب والسنة ( فارسي ) — الصفحة ١٣١

فصل سى ويكم : حقيقت نماز

اين است : خدايا همانا تو مرا از آن - يعنى از زمين - آفريدى و ( معناى )

سربرداشتن : وما را از آن خارج كردى و ( معناى ) سجده دوم : وبه آن باز

مى گردانى و ( معناى ) سربرداشتن از سجده دوم : وبار ديگر ما را از آن

خارج مى كنى . آن مرد گفت : ( معناى ) بلند كردن پاى راست وافكندن

[ بر ] پاى چپ در تشهد چيست ؟ فرمود : حقيقتش اين است : خدايا ،

باطل را بميران وحق را بر پادار ( 1 ) .

- امام على ( عليه السلام ) - در معناى گفته امام جماعت : السلام عليكم - فرمود : همانا

امام ، گفته خدا را تفسير مى كند ودر ترجمه آن به جماعت نمازگزار

مى گويد ( اين نماز ) امانى براي شما از عذاب خدا در روز قيامت ، است .

- جابر بن عبد الله انصارى : با مولايمان أمير مؤمنان ( عليه السلام ) بودم كه مردى را ديد

به نماز ايستاده است . پس به أو فرمود : اى مرد ، آيا حقيقت نماز را

مى دانى ؟ عرض كرد : اى مولاي من ، آيا نماز حقيقتي غير از عبادت

دارد ؟ پس فرمود : آرى . سوگند به كسى كه محمد را به نبوت برانگيخت

هيچ پيامبرى را به كارى از كارها بر نيانگيخته ، جز اينكه متشابه وتأويل

وتنزيل دارد وهمه اين ها بر عبادت ، دلالت مى كنند . پس آن مرد عرض

كرد : اى مولاي من مرا از آن آگاه كن .

حضرت فرمود : حقيقت ( هفت ) تكبير آغازين تو كه با آن كارهايى

را بر خود حرام مى كنى اين است : هنگامى كه الله أكبر نخست را

مى گويى ، در دلت بگذرانى : خدا بزرگتر از آن است كه به برخاستن

ونشستن توصيف شود . ودر تكبير دوم ، به حركت وسكون ودر سوم ،

به جسم بودن يا تشبيه به چيزى كردن يا با چيزى مقايسه كردن توصيف

شود ودر تكبير چهارم در دلت مى گذرانى : ( خدا بزرگتر از آن است ) كه

حالتهاى گوناگون بر أو عارض شود يا بيماريها أو را بيازارد ودر تكبير

( 1 ) در " الفقيه " حديث از " معناى بلند كردن پاى راست . . . " آغاز مى گردد .