الصلاة في الكتاب والسنة ( فارسي ) — الصفحة ١٢٣

فصل بيست وهشتم : كليات آثار نماز

مدح وتنزيه وسخن گفتن ( با خدا ) ودعاست .

- نماز ، ستون دين ودر آن ده ويژگى است : زينت چهره ، نور دل ، آسايش

تن ، انس گورها ، فرو آورنده رحمت ، چراغ آسمان ، سنگينى ميزان ،

خشنودى پروردگار ، بهاى بهشت وپرده اى از آتش است . هر كس آن را

بر پا كند ، دين را بر پا داشته وهر كس آن را رها كند ، دين را نابود كرده

است .

- خداوند فرشته اى به نام سخائيل دارد كه براي نمازگزاران هنگام هر نماز

براتهايى از پروردگار بزرگ جهانيان مى گيرد . پس هنگامى كه مؤمنان

صبح بر مىخيزند ووضو مى گيرند ونماز صبح را مى خوانند ، براتى را

براي آنان از خداى عز وجل مى گيرد كه در آن نوشته شده است : من خداى

جاويدم . بندگانم ، شما را در پناه خود قرار دادم ودر سايه حمايت

ونگاهبانى خود در آوردم . به عزتم سوگند ، شما را وا نمى گذارم

وگناهانتان تا ظهر آمرزيده شده است . پس هنگام ظهر كه بر مىخيزند

ووضو مى گيرند ونماز مى خوانند ، براي آنان برأت دوم را از خداى عز وجل

مى گيرد كه در آن نوشته شده است : من خداى توانايم . بندگانم ،

بديهايتان را به نيكى تبديل كردم وگناهان كوچكتان را آمرزيدم وبه

سبب خشنوديم از شما ، در منزلگه شكوه جايتان دادم .

پس هنگام عصر كه بر مىخيزند ووضو مى گيرند ونماز مى خوانند ،

برأت سوم را براي آنان از خداى عز وجل مى گيرد كه در آن نوشته شده است :

من خداى بزرگم . يادم شكوهمند وقدرتم بسيار است . بندگان من ،

كالبدهايتان را بر آتش حرام كردم وشما را در جايگاه نيكان ، نشاندم وبا

رحمتم تبهكارى تبهكاران را از شما دور كردم .

پس هنگام مغرب كه بر مىخيزند ووضو مى گيرند ونماز

مى خوانند ، برأت چهارم را براي آنان از خداى عز وجل مى گيرد كه در آن