الصلاة في الكتاب والسنة ( فارسي ) — الصفحة ١٠١

فصل بيست وچهارم : كليات آنچه شايسته نمازگزار نيست

فصل بيست وچهارم : كليات آنچه شايسته نمازگزار نيست

فصل بيست وچهارم

كليات آنچه شايسته نمازگزار نيست

- امام على ( عليه السلام ) : هيچ يك از شما ، سست وخواب آلود به نماز نايستد وبه

خود نينديشد كه همانا در پيشگاه پروردگارش عز وجل مى باشد . وبراي بنده

از نمازش تنها آنچه با دلش به آن توجه داشته ، مى ماند .

- امام باقر ( عليه السلام ) : هنگامى كه در نماز ايستاده اى به نمازت توجه كن ، كه تنها

آنچه بدان توجه دارى برايت حساب مى شود ودر آن با دست وسر

وريشت بازى نكن ، با خود سخن مگو ، خميازه مكش ودستان

وسينه ات را كشيده وباز مكن ، دستانت را بر هم مگذار كه اين كار

مجوس است ( 1 ) . بر دهانت چيزى مبند ، خود را جمع نكن ، بلكه باز كن

همانگونه كه شتر باز مى كند ، بر كف پاهايت منشين وساعدهايت را بر

زمين مگستران ، انگشتانت را مشكن ، كه همه اين ها كم گذاشتن از نماز

است .

- قاضى نعمان از امام صادق ( عليه السلام ) : ايشان خميازه ودستها را كشيدن وسينه

( 1 ) در متن حديث " لا تكفر " آمده است كه به دو معناست : گذاشتن دستى بر دست ديگر وخم كردن بدن هنگام ايستادن پيش از ركوع .