القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٦

سورة البقرة

وَإِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلَائِكَةِ إِنِّي جَاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً قَالُوا أَتَجْعَلُ فِيهَا مَنْ يُفْسِدُ فِيهَا وَيَسْفِكُ الدِّمَاءَ وَنَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَنُقَدِّسُ لَكَ قَالَ إِنِّي أَعْلَمُ مَا لَا تَعْلَمُونَ ( 30 )

وهنگامى كه گفت پروردگار تو به فرشتگان كه خواهم قرار داد در زمين جانشينى گفتند آيا قرار دهى در زمين آن را كه فساد جويد در آن وخون ريزد حالي كه ما ستايش وسپاس تو گوئيم وتو را تقديس كنيم گفت من مىدانم آنچه را كه نمىدانيد ( 30 )

وَعَلَّمَ آَدَمَ الْأَسْمَاءَ كُلَّهَا ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلَى الْمَلَائِكَةِ فَقَالَ أَنْبِئُونِي بِأَسْمَاءِ هَؤُلَاءِ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ ( 31 )

وآموخت به آدم نامها را همگى سپس عرضشان كرد بر ملائكة وگفت خبر دهيد مرا از نامهاى اينان اگر هستيد راستگويان ( 31 )

قَالُوا سُبْحَانَكَ لَا عِلْمَ لَنَا إِلَّا مَا عَلَّمْتَنَا إِنَّكَ أَنْتَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ ( 32 )

گفتند منزّهى تو نيست ما را دانشى جز آنچه تو آموختى همانا تويى دانشمند حكيم ( 32 )

قَالَ يَا آَدَمُ أَنْبِئْهُمْ بِأَسْمَائِهِمْ فَلَمَّا أَنْبَأَهُمْ بِأَسْمَائِهِمْ قَالَ أَلَمْ أَقُلْ لَكُمْ إِنِّي أَعْلَمُ غَيْبَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَأَعْلَمُ مَا تُبْدُونَ وَمَا كُنْتُمْ تَكْتُمُونَ ( 33 )

گفت اى آدم آگهيشان ده به نامهاى آنان وگاهى كه آگهيشان داد به نامهاى آنان گفت آيا نگفتم شما را كه من مىدانم غيب آسمانها وزمين را ومىدانم آنچه را كه فاش وپنهان سازيد ( 33 )

وَإِذْ قُلْنَا لِلْمَلَائِكَةِ اسْجُدُوا لِآَدَمَ فَسَجَدُوا إِلَّا إِبْلِيسَ أَبَى وَاسْتَكْبَرَ وَكَانَ مِنَ الْكَافِرِينَ ( 34 )

وهنگامى كه گفتيم به فرشتگان سجده كنيد به آدم پس سجده كردند همه جز إبليس كه سر پيچيد وبزرگى طلبيد وبود از گروه كافران ( 34 )

وَقُلْنَا يَا آَدَمُ اسْكُنْ أَنْتَ وَزَوْجُكَ الْجَنَّةَ وَكُلَا مِنْهَا رَغَدًا حَيْثُ شِئْتُمَا وَلَا تَقْرَبَا هَذِهِ الشَّجَرَةَ فَتَكُونَا مِنَ الظَّالِمِينَ ( 35 )

وبه آدم گفتيم كه با همسر خويش در بهشت بيارام وبخوريد از آن گوارا آنچه خواهيد ونزديك نشويد بدين درخت كه مىشويد از ستمگران ( 35 )

فَأَزَلَّهُمَا الشَّيْطَانُ عَنْهَا فَأَخْرَجَهُمَا مِمَّا كَانَا فِيهِ وَقُلْنَا اهْبِطُوا بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ وَلَكُمْ فِي الْأَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَمَتَاعٌ إِلَى حِينٍ ( 36 )

پس بلغزانيدشان شيطان وبرون راندشان از آنچه بودند در آن وگفتيم فرود شويد گروهى از شما دشمن گروهى وشما را است در زمين آرامشگاه وبهره‌اى تا زماني ( 36 )

فَتَلَقَّى آَدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِمَاتٍ فَتَابَ عَلَيْهِ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ ( 37 )

پس دريافت آدم از پروردگار خود سخنانى كه توبه‌اش پذيرفت وهمانا اوست بسى توبه‌پذيرندهء مهربان ( 37 )