القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٧٧

سورة النساء

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ يَا أَيُّهَا النَّاسُ اتَّقُوا رَبَّكُمُ الَّذِي خَلَقَكُمْ مِنْ نَفْسٍ وَاحِدَةٍ وَخَلَقَ مِنْهَا زَوْجَهَا وَبَثَّ مِنْهُمَا رِجَالًا كَثِيرًا وَنِسَاءً وَاتَّقُوا اللَّهَ الَّذِي تَسَاءَلُونَ بِهِ وَالْأَرْحَامَ إِنَّ اللَّهَ كَانَ عَلَيْكُمْ رَقِيبًا ( 1 )

به نام خداوند بخشايندهء مهربان

اى مردم بترسيد پروردگار خود را كه آفريدتان از يك تن وآفريد از أو جفتش را وگسترانيد از آنان مردانى بسيار وزنانى وبترسيد خداوندى را كه از أو پرسش شويد ورحمها همانا خداوند است بر شما نگهبان ( 1 )

وَآَتُوا الْيَتَامَى أَمْوَالَهُمْ وَلَا تَتَبَدَّلُوا الْخَبِيثَ بِالطَّيِّبِ وَلَا تَأْكُلُوا أَمْوَالَهُمْ إِلَى أَمْوَالِكُمْ إِنَّهُ كَانَ حُوبًا كَبِيرًا ( 2 )

بپردازيد به يتيمان أموال ايشان را وزشت را به جاى زيبا ندهيد ونخوريد أموال آنان را با أموال خويش كه آن است همانا گناهى بزرگ ( 2 )

وَإِنْ خِفْتُمْ أَلَّا تُقْسِطُوا فِي الْيَتَامَى فَانْكِحُوا مَا طَابَ لَكُمْ مِنَ النِّسَاءِ مَثْنَى وَثُلَاثَ وَرُبَاعَ فَإِنْ خِفْتُمْ أَلَّا تَعْدِلُوا فَوَاحِدَةً أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُكُمْ ذَلِكَ أَدْنَى أَلَّا تَعُولُوا ( 3 )

واگر بترسيد كه دادگرى نكنيد در يتيمان پس كابين بنديد بر آنچه خوش آيد شما را ( يا پاك باشد براي شما ) از زنان دو تا وسه تا وچهار تا واگر ترسيديد كه دادگرى نكنيد پس يكى را يا آنچه ملك يمين شما باشد اين است نزديكتر بدانكه ستم نكنيد ( يا كجروى نكنيد ) ( 3 )

وَآَتُوا النِّسَاءَ صَدُقَاتِهِنَّ نِحْلَةً فَإِنْ طِبْنَ لَكُمْ عَنْ شَيْءٍ مِنْهُ نَفْسًا فَكُلُوهُ هَنِيئًا مَرِيئًا ( 4 )

ودهيد به زنان تصدّقهاى ( كابينهاى ) آنان را بخششى واگر به دلخواه خويش گذشتند از چيزى از آن براي شما پس بخوريدش گوارا نوش باد ( 4 )

وَلَا تُؤْتُوا السُّفَهَاءَ أَمْوَالَكُمُ الَّتِي جَعَلَ اللَّهُ لَكُمْ قِيَامًا وَارْزُقُوهُمْ فِيهَا وَاكْسُوهُمْ وَقُولُوا لَهُمْ قَوْلًا مَعْرُوفًا ( 5 )

وندهيد به كمخردان اموالتان را كه آن را خدا پايدارى شما گردانيده است وليكن خوراك وپوشاك دهيدشان از آن وبگوئيد بديشان گفتارى نيك ( 5 )

وَابْتَلُوا الْيَتَامَى حَتَّى إِذَا بَلَغُوا النِّكَاحَ فَإِنْ آَنَسْتُمْ مِنْهُمْ رُشْدًا فَادْفَعُوا إِلَيْهِمْ أَمْوَالَهُمْ وَلَا تَأْكُلُوهَا إِسْرَافًا وَبِدَارًا أَنْ يَكْبَرُوا وَمَنْ كَانَ غَنِيًّا فَلْيَسْتَعْفِفْ وَمَنْ كَانَ فَقِيرًا فَلْيَأْكُلْ بِالْمَعْرُوفِ فَإِذَا دَفَعْتُمْ إِلَيْهِمْ أَمْوَالَهُمْ فَأَشْهِدُوا عَلَيْهِمْ وَكَفَى بِاللَّهِ حَسِيبًا ( 6 )

وبيازمائيد يتيمان را تا گاهى كه به زناشويى رسيدند پس اگر يافتيد از ايشان خردمنديى پس بپردازيد بديشان أموال ايشان را ونخوريد آنها را به اسراف ( به بيهوده وگزاف در هزينه ) وپيشى جستن كه نبادا بزرگ شوند وآن كه بىنياز است خوددارى كند وآن كه نيازمند است بايد بخورد به متعارف وهر گاه داديد بديشان اموالشان را پس گواه گيريد بر ايشان وبس است خدا حسابدارى ( 6 )