القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٥٥٤

سورة المنافقون

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا إِذَا نُودِيَ لِلصَّلَاةِ مِنْ يَوْمِ الْجُمُعَةِ فَاسْعَوْا إِلَى ذِكْرِ اللَّهِ وَذَرُوا الْبَيْعَ ذَلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ ( 9 )

اى آنان كه ايمان آورديد هر گاه بانگ داده شود براي نماز از روز جمعه ( آدينه ) پس بشتابيد بسوى ياد خدا ورها كنيد سوداگرى را اين بهتر است براي شما اگر بدانيد ( 9 )

فَإِذَا قُضِيَتِ الصَّلَاةُ فَانْتَشِرُوا فِي الْأَرْضِ وَابْتَغُوا مِنْ فَضْلِ اللَّهِ وَاذْكُرُوا اللَّهَ كَثِيرًا لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ ( 10 )

سپس گاهى كه پايان يافت نماز پس پراكنده شويد در زمين وبجوئيد از فضل خدا وياد كنيد خدا را بسيار شايد رستگار شويد ( 10 )

وَإِذَا رَأَوْا تِجَارَةً أَوْ لَهْوًا انْفَضُّوا إِلَيْهَا وَتَرَكُوكَ قَائِمًا قُلْ مَا عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ مِنَ اللَّهْوِ وَمِنَ التِّجَارَةِ وَاللَّهُ خَيْرُ الرَّازِقِينَ ( 11 )

وهر گاه بينند سوداگريى يا هوسرانى بروند بسويش وبگذارندت ايستاده بگو آنچه نزد خدا است بهتر است از هوسرانى واز سوداگرى وخدا است بهترين روزىدهندگان ( 11 )

سورة المنافقون

* ( سورة المنافقون ) *

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ إِذَا جَاءَكَ الْمُنَافِقُونَ قَالُوا نَشْهَدُ إِنَّكَ لَرَسُولُ اللَّهِ وَاللَّهُ يَعْلَمُ إِنَّكَ لَرَسُولُهُ وَاللَّهُ يَشْهَدُ إِنَّ الْمُنَافِقِينَ لَكَاذِبُونَ ( 1 )

بنام خداوند بخشايندهء مهربان

هر گاه آيندت دورويان گويند گواهى دهيم كه تويى پيمبر خدا وخدا داند كه تويى فرستادهء أو وخدا گواهى دهد كه دورويانند همانا دروغگويان ( 1 )

اتَّخَذُوا أَيْمَانَهُمْ جُنَّةً فَصَدُّوا عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ إِنَّهُمْ سَاءَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ ( 2 )

برگرفتند سوگندهاى خويش را سپرى پس بازداشتند از راه خدا همانا زشت است آنچه بودند مىكردند ( 2 )

ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ آَمَنُوا ثُمَّ كَفَرُوا فَطُبِعَ عَلَى قُلُوبِهِمْ فَهُمْ لَا يَفْقَهُونَ ( 3 )

اين بدان است كه ايشان ايمان آوردند سپس كافر شدند پس مُهر نهاد بر دلهاشان پس درنيابند ( 3 )

وَإِذَا رَأَيْتَهُمْ تُعْجِبُكَ أَجْسَامُهُمْ وَإِنْ يَقُولُوا تَسْمَعْ لِقَوْلِهِمْ كَأَنَّهُمْ خُشُبٌ مُسَنَّدَةٌ يَحْسَبُونَ كُلَّ صَيْحَةٍ عَلَيْهِمْ هُمُ الْعَدُوُّ فَاحْذَرْهُمْ قَاتَلَهُمُ اللَّهُ أَنَّى يُؤْفَكُونَ ( 4 )

وهر گاه ببينيشان شگفت آردت كالبدهاى آنان واگر سخن گويند گوش دهى به گفتار ايشان گوئيا آنانند چوبهاى تكيه داده شده پندارند هر فريادى را بر ايشان ايشانند دشمن پس بترسشان بكشدشان خدا كجا به دروغ رانده شوند ( 4 )