القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٥٤

سورة آل عمران

يَوْمَ تَجِدُ كُلُّ نَفْسٍ مَا عَمِلَتْ مِنْ خَيْرٍ مُحْضَرًا وَمَا عَمِلَتْ مِنْ سُوءٍ تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَيْنَهَا وَبَيْنَهُ أَمَدًا بَعِيدًا وَيُحَذِّرُكُمُ اللَّهُ نَفْسَهُ وَاللَّهُ رَءُوفٌ بِالْعِبَادِ ( 30 )

روزى كه بيابد هر كس آنچه را كرده است از خوبى آماده وهر چه كرده است از بدى آرزو كند كاش ميان أو وميان آن مسافت دورى مىبود وبيم دهد شما را خدا از خويش وخداوند است به بندگان مهربان ( 30 )

قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ ( 31 )

بگو اگر دوستدار خدائيد مرا پيروى كنيد تا دوست دارد شما را خدا وبيامرزد از گناهان شما وخدا است آمرزنده مهربان ( 31 )

قُلْ أَطِيعُوا اللَّهَ وَالرَّسُولَ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّ اللَّهَ لَا يُحِبُّ الْكَافِرِينَ ( 32 )

بگو فرمان بريد خدا ورسول را پس اگر پشت كردند همانا خدا دوست ندارد كافران را ( 32 )

إِنَّ اللَّهَ اصْطَفَى آَدَمَ وَنُوحًا وَآَلَ إِبْرَاهِيمَ وَآَلَ عِمْرَانَ عَلَى الْعَالَمِينَ ( 33 )

همانا برگزيد خدا آدم ونوح وخاندان إبراهيم وخاندان عمران را بر جهانيان ( 33 )

ذُرِّيَّةً بَعْضُهَا مِنْ بَعْضٍ وَاللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ ( 34 )

نژادى كه بعضيشان از بعضي است وخدا شنواى دانا است ( 34 )

إِذْ قَالَتِ امْرَأَةُ عِمْرَانَ رَبِّ إِنِّي نَذَرْتُ لَكَ مَا فِي بَطْنِي مُحَرَّرًا فَتَقَبَّلْ مِنِّي إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ ( 35 )

هنگامى كه گفت زن عمران پروردگارا نذر كردم براي تو آنچه را در شكم دارم آزاد پس بپذير از من همانا تويى شنواى دانا ( 35 )

فَلَمَّا وَضَعَتْهَا قَالَتْ رَبِّ إِنِّي وَضَعْتُهَا أُنْثَى وَاللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا وَضَعَتْ وَلَيْسَ الذَّكَرُ كَالْأُنْثَى وَإِنِّي سَمَّيْتُهَا مَرْيَمَ وَإِنِّي أُعِيذُهَا بِكَ وَذُرِّيَّتَهَا مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ ( 36 )

وهنگامى كه بنهادش گفت پروردگارا همانا بنهادمش مادينه وخدا داناتر است بدانچه بنهاد ونيست نرينه مانند مادينه وهمانا ناميدش مريم وپناه دادمش به تو خود وفرزندانش را از شيطان رانده شده ( 36 )

فَتَقَبَّلَهَا رَبُّهَا بِقَبُولٍ حَسَنٍ وَأَنْبَتَهَا نَبَاتًا حَسَنًا وَكَفَّلَهَا زَكَرِيَّا كُلَّمَا دَخَلَ عَلَيْهَا زَكَرِيَّا الْمِحْرَابَ وَجَدَ عِنْدَهَا رِزْقًا قَالَ يَا مَرْيَمُ أَنَّى لَكِ هَذَا قَالَتْ هُوَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَرْزُقُ مَنْ يَشَاءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ ( 37 )

پس پذيرفتش خدا پذيرفتنى نكو ورويانيدش روئيدنى نكو وكفيلش ساخت زكريا را هر گاه درآمدى بر أو زكريا در محراب يا فتى نزدش روزيى گفتى اى مريم از كجا است تو را اين گفتى آن از نزد خدا است همانا خداوند روزى دهد هر كه را خواهد بىشمار ( 37 )