القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٤٦٢

سورة الزمر

فَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ كَذَبَ عَلَى اللَّهِ وَكَذَّبَ بِالصِّدْقِ إِذْ جَاءَهُ أَلَيْسَ فِي جَهَنَّمَ مَثْوًى لِلْكَافِرِينَ ( 32 )

پس كيست ستمگرتر از آنكه بست بر خدا دروغ را ودروغ پنداشت راست را هنگامى كه بيامدش آيا نيست در دوزخ جايگاهى براي كافران ( 32 )

وَالَّذِي جَاءَ بِالصِّدْقِ وَصَدَّقَ بِهِ أُولَئِكَ هُمُ الْمُتَّقُونَ ( 33 )

وآنكه راستى آورد وراست پنداشتش آنانند پرهيزكاران ( 33 )

لَهُمْ مَا يَشَاءُونَ عِنْدَ رَبِّهِمْ ذَلِكَ جَزَاءُ الْمُحْسِنِينَ ( 34 )

ايشان را است آنچه خواهند نزد پروردگارشان اين است پاداش نكوكاران ( 34 )

لِيُكَفِّرَ اللَّهُ عَنْهُمْ أَسْوَأَ الَّذِي عَمِلُوا وَيَجْزِيَهُمْ أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ الَّذِي كَانُوا يَعْمَلُونَ ( 35 )

تا بزدايد خدا از ايشان زشتترين كارى را كه كردند وبپردازد بديشان مزد ايشان را به بهتر آنچه بودند مىكردند ( 35 )

أَلَيْسَ اللَّهُ بِكَافٍ عَبْدَهُ وَيُخَوِّفُونَكَ بِالَّذِينَ مِنْ دُونِهِ وَمَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ فَمَا لَهُ مِنْ هَادٍ ( 36 )

آيا نيست خدا كفايتكنندهء بندهء خويش ومىترسانندت بدانان كه جز اويند وآن را كه گمراه سازد خدا نيستش راهنمايى ( 36 )

وَمَنْ يَهْدِ اللَّهُ فَمَا لَهُ مِنْ مُضِلٍّ أَلَيْسَ اللَّهُ بِعَزِيزٍ ذِي انْتِقَامٍ ( 37 )

وآن كو هدايت كندش خدا نيستش گمراه‌كننده‌اى آيا نيست خدا عزّتمند انتقامجوى ( 37 )

وَلَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ لَيَقُولُنَّ اللَّهُ قُلْ أَفَرَأَيْتُمْ مَا تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ إِنْ أَرَادَنِيَ اللَّهُ بِضُرٍّ هَلْ هُنَّ كَاشِفَاتُ ضُرِّهِ أَوْ أَرَادَنِي بِرَحْمَةٍ هَلْ هُنَّ مُمْسِكَاتُ رَحْمَتِهِ قُلْ حَسْبِيَ اللَّهُ عَلَيْهِ يَتَوَكَّلُ الْمُتَوَكِّلُونَ ( 38 )

واگر پرسيشان كه آفريده است آسمانها وزمين را هر آينه گويند خدا بگو آيا ديديد آنچه را مىخوانيد جز خدا اگر خواهدم خدا به رنجى آيا هستند آنان گشاينده رنج أو واگر خواهدم به رحمتي آيا هستند آنان بازدارندهء رحمتش بگو بس است مرا خدا بر أو توكّل كنند توكّلكنان ( 38 )

قُلْ يَا قَوْمِ اعْمَلُوا عَلَى مَكَانَتِكُمْ إِنِّي عَامِلٌ فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ ( 39 )

بگو اى قوم عمل بكنيد بر توانايى خويش همانا منم عملكننده پس زود است بدانيد ( 39 )

مَنْ يَأْتِيهِ عَذَابٌ يُخْزِيهِ وَيَحِلُّ عَلَيْهِ عَذَابٌ مُقِيمٌ ( 40 )

كه را آيد عذابي كه خوار سازدش وفرود آيد بر أو عذابي پايدار ( 40 )