القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٤٤٢

سورة يس

وَمَا أَنْزَلْنَا عَلَى قَوْمِهِ مِنْ بَعْدِهِ مِنْ جُنْدٍ مِنَ السَّمَاءِ وَمَا كُنَّا مُنْزِلِينَ ( 28 )

ونفرستاديم بر قومش پس از أو لشكرى از آسمان ونبوديم فرستندگان ( 28 )

إِنْ كَانَتْ إِلَّا صَيْحَةً وَاحِدَةً فَإِذَا هُمْ خَامِدُونَ ( 29 )

نبود آن جز يك خروش كه ناگهان ايشانند مُردگان ( 29 )

يَا حَسْرَةً عَلَى الْعِبَادِ مَا يَأْتِيهِمْ مِنْ رَسُولٍ إِلَّا كَانُوا بِهِ يَسْتَهْزِئُونَ ( 30 )

افسوس بر بندگان كه نيايدشان پيمبرى جز آنكه هستند بدو استهزاكنندگان ( 30 )

أَلَمْ يَرَوْا كَمْ أَهْلَكْنَا قَبْلَهُمْ مِنَ الْقُرُونِ أَنَّهُمْ إِلَيْهِمْ لَا يَرْجِعُونَ ( 31 )

آيا نديدند بسا نابود كرديم پيش از ايشان از قرنها كه آنان بسوى ايشان بازنگردند ( 31 )

وَإِنْ كُلٌّ لَمَّا جَمِيعٌ لَدَيْنَا مُحْضَرُونَ ( 32 )

وهر آينه همگانند با هم به نزد ما احضارشدگان ( 32 )

وَآَيَةٌ لَهُمُ الْأَرْضُ الْمَيْتَةُ أَحْيَيْنَاهَا وَأَخْرَجْنَا مِنْهَا حَبًّا فَمِنْهُ يَأْكُلُونَ ( 33 )

وآيتي براي ايشان زمين مرده است كه زنده كرديمش وبرون آورديم از آن دانه‌اى كه از آن مىخورند ( 33 )

وَجَعَلْنَا فِيهَا جَنَّاتٍ مِنْ نَخِيلٍ وَأَعْنَابٍ وَفَجَّرْنَا فِيهَا مِنَ الْعُيُونِ ( 34 )

ونهاديم در آن باغهايى از خرمابنها وانگورها وبشكافتيم در آن از چشمه‌ها ( 34 )

لِيَأْكُلُوا مِنْ ثَمَرِهِ وَمَا عَمِلَتْهُ أَيْدِيهِمْ أَفَلَا يَشْكُرُونَ ( 35 )

تا خورند از ميوهء آن وآنچه ساختش دستهاى ايشان پس آيا سپاس نگزارند ( 35 )

سُبْحَانَ الَّذِي خَلَقَ الْأَزْوَاجَ كُلَّهَا مِمَّا تُنْبِتُ الْأَرْضُ وَمِنْ أَنْفُسِهِمْ وَمِمَّا لَا يَعْلَمُونَ ( 36 )

منزّه است آنكه آفريد جفتها را همگى از آنچه مىروياند زمين واز خود ايشان واز آنچه نمىدانند ( 36 )

وَآَيَةٌ لَهُمُ اللَّيْلُ نَسْلَخُ مِنْهُ النَّهَارَ فَإِذَا هُمْ مُظْلِمُونَ ( 37 )

وآيتي براي ايشان شب است كه بركنيم از آن روز را ناگاه ايشانند به تاريكىشدگان ( 37 )

وَالشَّمْسُ تَجْرِي لِمُسْتَقَرٍّ لَهَا ذَلِكَ تَقْدِيرُ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ ( 38 )

وخورشيد روان است سوى آرامگاهى برايش اين است اندازه‌نهادن ( يا مقرّر داشتن ) عزّتمند دانا ( 38 )

وَالْقَمَرَ قَدَّرْنَاهُ مَنَازِلَ حَتَّى عَادَ كَالْعُرْجُونِ الْقَدِيمِ ( 39 )

وماه را گردانيديم منزلهايى تا بازگشت چون شاخهء خرماى كهن ( خشكيده ) ( 39 )

لَا الشَّمْسُ يَنْبَغِي لَهَا أَنْ تُدْرِكَ الْقَمَرَ وَلَا اللَّيْلُ سَابِقُ النَّهَارِ وَكُلٌّ فِي فَلَكٍ يَسْبَحُونَ ( 40 )

نه مهر را سزد كه به ماه رسد ونه شب است پيشىگيرنده بر روز وهر كدامند در گردونه‌اى شناوران ( 40 )