القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٤٢٩
سورة سبأ
أَفْتَرَى عَلَى اللَّهِ كَذِبًا أَمْ بِهِ جِنَّةٌ بَلِ الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِالْآَخِرَةِ فِي الْعَذَابِ وَالضَّلَالِ الْبَعِيدِ ( 8 )
آيا دروغى بر خدا بسته است يا بدو ديوانگى است بلكه آنان كه باور ندارند بازپسين را در شكنجه وگمراهى دورند ( 8 )
أَفَلَمْ يَرَوْا إِلَى مَا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ مِنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ إِنْ نَشَأْ نَخْسِفْ بِهِمُ الْأَرْضَ أَوْ نُسْقِطْ عَلَيْهِمْ كِسَفًا مِنَ السَّمَاءِ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآَيَةً لِكُلِّ عَبْدٍ مُنِيبٍ ( 9 )
آيا ننگرند بدانچه پيش روى ايشان است وآنچه پشت سر ايشان است از آسمان وزمين كه اگر خواهيم فروبريمشان در زمين يا افكنيم بر ايشان پاره‌هايى از آسمان همانا در اين است آيتي براي هر بندهء بازگشتكننده ( 9 )
وَلَقَدْ آَتَيْنَا دَاوُودَ مِنَّا فَضْلًا يَا جِبَالُ أَوِّبِي مَعَهُ وَالطَّيْرَ وَأَلَنَّا لَهُ الْحَدِيدَ ( 10 )
وهمانا داديم داود را از خويش فضلى اى كوه‌ها تسبيح گوئيد با أو ومرغان ونرم ساختيم برايش آهن را ( 10 )
أَنِ اعْمَلْ سَابِغَاتٍ وَقَدِّرْ فِي السَّرْدِ وَاعْمَلُوا صَالِحًا إِنِّي بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ ( 11 )
كه بساز زره‌هايى آراسته واندازه بگذار در زره وبكنيد شايسته كه همانا منم بدانچه مىكنيد بينا ( 11 )
وَلِسُلَيْمَانَ الرِّيحَ غُدُوُّهَا شَهْرٌ وَرَوَاحُهَا شَهْرٌ وَأَسَلْنَا لَهُ عَيْنَ الْقِطْرِ وَمِنَ الْجِنِّ مَنْ يَعْمَلُ بَيْنَ يَدَيْهِ بِإِذْنِ رَبِّهِ وَمَنْ يَزِغْ مِنْهُمْ عَنْ أَمْرِنَا نُذِقْهُ مِنْ عَذَابِ السَّعِيرِ ( 12 )
وبراي سليمان باد را پيشينش يك ماه وپسينش يك ماه وروان ( ذوب ) ساختيم برايش چشمهء مس را واز پريان آنان را كه كار مىكردند پيش رويش به دستور پروردگار أو وآن كو كجروى مىكرد از ايشان از فرمان ما مىچشانديمش از عذابي سوزان ( 12 )
يَعْمَلُونَ لَهُ مَا يَشَاءُ مِنْ مَحَارِيبَ وَتَمَاثِيلَ وَجِفَانٍ كَالْجَوَابِ وَقُدُورٍ رَاسِيَاتٍ اعْمَلُوا آَلَ دَاوُودَ شُكْرًا وَقَلِيلٌ مِنْ عِبَادِيَ الشَّكُورُ ( 13 )
مى ساختند برايش هر چه مىخواست از پرستشگاه‌ها وپيكرها وجامه‌هايى همانند آبگيرها ( حوضها ) وديگهايى بر جاى نشانده ( در كوه يا سنگ ) بكنيد اى خاندان داود شكر را وكم است از بندگان من شكرگزار ( 13 )
فَلَمَّا قَضَيْنَا عَلَيْهِ الْمَوْتَ مَا دَلَّهُمْ عَلَى مَوْتِهِ إِلَّا دَابَّةُ الْأَرْضِ تَأْكُلُ مِنْسَأَتَهُ فَلَمَّا خَرَّ تَبَيَّنَتِ الْجِنُّ أَنْ لَوْ كَانُوا يَعْلَمُونَ الْغَيْبَ مَا لَبِثُوا فِي الْعَذَابِ الْمُهِينِ ( 14 )
پس هنگامى كه گذرانديم بر أو مرگ را رهبريشان نكرد بر مرگش جز جنبندهء زمين كه مىخورد چوبدستش را تا گاهى كه به روى در افتاد دريافتند پريان كه اگر مىدانستند ناپيدا را نمىماندند در عذابي خواركننده ( 14 )