القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٣٨

سورة البقرة

وَالَّذِينَ يُتَوَفَّوْنَ مِنْكُمْ وَيَذَرُونَ أَزْوَاجًا يَتَرَبَّصْنَ بِأَنْفُسِهِنَّ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَعَشْرًا فَإِذَا بَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِيمَا فَعَلْنَ فِي أَنْفُسِهِنَّ بِالْمَعْرُوفِ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ ( 234 )

وآنان كه بميرند از شما وبازمى گذارند زنانى در انتظار بگذارند آن زنان خويشتن را چهار ماه وده روز تا گاهى كه به سرآمد خود رسيدند باكى نيست بر شما در آنچه در بارهء خود كنند به نيكى وخدا بدانچه مىكنيد دانا است ( 234 )

وَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِيمَا عَرَّضْتُمْ بِهِ مِنْ خِطْبَةِ النِّسَاءِ أَوْ أَكْنَنْتُمْ فِي أَنْفُسِكُمْ عَلِمَ اللَّهُ أَنَّكُمْ سَتَذْكُرُونَهُنَّ وَلَكِنْ لَا تُوَاعِدُوهُنَّ سِرًّا إِلَّا أَنْ تَقُولُوا قَوْلًا مَعْرُوفًا وَلَا تَعْزِمُوا عُقْدَةَ النِّكَاحِ حَتَّى يَبْلُغَ الْكِتَابُ أَجَلَهُ وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ مَا فِي أَنْفُسِكُمْ فَاحْذَرُوهُ وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ غَفُورٌ حَلِيمٌ ( 235 )

ونيست باكى بر شما در آنچه بدان أشارت كرده‌ايد به خواستگارى زنان يا نهان داشته‌ايد نزد خويشتن ( در دل خويش ) دانست خدا كه خواهيد سخن گفت با آنان وليكن وعده ندهيد ايشان را در خلوت ( پنهانى ) مگر آنكه بگوئيد گفتارى متعارف ونبنديد گره نكاح را ( زناشويى را ) تا برسد نامه به سررسيد خود وبدانيد كه خدا مىداند آنچه را در دلهاى شما است پس بترسيدش وبدانيد كه خدا است آمرزندهء بردبار ( 235 )

لَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ إِنْ طَلَّقْتُمُ النِّسَاءَ مَا لَمْ تَمَسُّوهُنَّ أَوْ تَفْرِضُوا لَهُنَّ فَرِيضَةً وَمَتِّعُوهُنَّ عَلَى الْمُوسِعِ قَدَرُهُ وَعَلَى الْمُقْتِرِ قَدَرُهُ مَتَاعًا بِالْمَعْرُوفِ حَقًّا عَلَى الْمُحْسِنِينَ ( 236 )

نيست باكى بر شما اگر طلاق دهيد زنان را مادامى كه دست بديشان نرسانيده يا چيزى براي ايشان معين نكرده باشيد وبهره‌مندشان ( برخوردارشان ) كنيد بر توانگر است به مقدار تواناييش وبر تنگدست است به اندازهء قدرتش بهرهء به خوبى حقي است بر نكوكاران ( 236 )

وَإِنْ طَلَّقْتُمُوهُنَّ مِنْ قَبْلِ أَنْ تَمَسُّوهُنَّ وَقَدْ فَرَضْتُمْ لَهُنَّ فَرِيضَةً فَنِصْفُ مَا فَرَضْتُمْ إِلَّا أَنْ يَعْفُونَ أَوْ يَعْفُوَ الَّذِي بِيَدِهِ عُقْدَةُ النِّكَاحِ وَأَنْ تَعْفُوا أَقْرَبُ لِلتَّقْوَى وَلَا تَنْسَوُا الْفَضْلَ بَيْنَكُمْ إِنَّ اللَّهَ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ ( 237 )

واگر طلاقشان داديد پيش از آنكه دست بدانان رسانيد حالي كه فريضه‌اى براي آنان فرض كرده باشيد ( كابينى بسته باشيد ) پس نيمى از آنچه فرض كرده‌ايد مگر آنكه ببخشند يا ببخشد آنكه به دست اوست گره زناشويى وببخشيد نزديكتر است به تقوى وفراموش نكنيد نكوكارى را ميان خود همانا خدا بدانچه مىكنيد بينا است ( 237 )