القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٣٨٨

سورة القصص

وَلَمَّا تَوَجَّهَ تِلْقَاءَ مَدْيَنَ قَالَ عَسَى رَبِّي أَنْ يَهْدِيَنِي سَوَاءَ السَّبِيلِ ( 22 )

وهنگامى كه روى آورد بسوى مدين گفت اميد است پروردگار من رهبريم كند به راه راست ( 22 )

وَلَمَّا وَرَدَ مَاءَ مَدْيَنَ وَجَدَ عَلَيْهِ أُمَّةً مِنَ النَّاسِ يَسْقُونَ وَوَجَدَ مِنْ دُونِهِمُ امْرَأتَيْنِ تَذُودَانِ قَالَ مَا خَطْبُكُمَا قَالَتَا لَا نَسْقِي حَتَّى يُصْدِرَ الرِّعَاءُ وَأَبُونَا شَيْخٌ كَبِيرٌ ( 23 )

وهنگامى كه وارد شد بر آب مدين يافت بر آن گروهى را از مردم كه آب مىدادند ويافت نزديك ايشان دو زن كه بازمىداشتند ( گوسفندان را از گريختن ) گفت چيست كار شما گفتند ما آب ندهيم تا بازآيند شبانان ( سيراب كنند ) وپدر ما پيرى هست فرتوت ( 23 )

فَسَقَى لَهُمَا ثُمَّ تَوَلَّى إِلَى الظِّلِّ فَقَالَ رَبِّ إِنِّي لِمَا أَنْزَلْتَ إِلَيَّ مِنْ خَيْرٍ فَقِيرٌ ( 24 )

پس سيراب كرد براي ايشان سپس بازگشت بسوى سايه وگفت پروردگارا همانا منم بدانچه فرستى به سويم از خير نيازمند ( 24 )

فَجَاءَتْهُ إِحْدَاهُمَا تَمْشِي عَلَى اسْتِحْيَاءٍ قَالَتْ إِنَّ أَبِي يَدْعُوكَ لِيَجْزِيَكَ أَجْرَ مَا سَقَيْتَ لَنَا فَلَمَّا جَاءَهُ وَقَصَّ عَلَيْهِ الْقَصَصَ قَالَ لَا تَخَفْ نَجَوْتَ مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ ( 25 )

پس بيامدش يكى از آن دو زن كه مىآمد ( كه روان بود ) بر آزرمى گفت همانا پدرم تو را مىخواند تا بپردازدت مزد آنچه را آب دادى براي ما پس گاهى كه بر أو درآمد وخواند بر أو داستانها را گفت بيم مدار رها شدى از گروه ستمگران ( 25 )

قَالَتْ إِحْدَاهُمَا يَا أَبَتِ اسْتَأْجِرْهُ إِنَّ خَيْرَ مَنِ اسْتَأْجَرْتَ الْقَوِيُّ الْأَمِينُ ( 26 )

گفت يكى از آن دو زن اى پدر مزدورش گير كه بهترين آنان كه مزدور گيرى نيرومندى است امين ( 26 )

قَالَ إِنِّي أُرِيدُ أَنْ أُنْكِحَكَ إِحْدَى ابْنَتَيَّ هَاتَيْنِ عَلَى أَنْ تَأْجُرَنِي ثَمَانِيَ حِجَجٍ فَإِنْ أَتْمَمْتَ عَشْرًا فَمِنْ عِنْدِكَ وَمَا أُرِيدُ أَنْ أَشُقَّ عَلَيْكَ سَتَجِدُنِي إِنْ شَاءَ اللَّهُ مِنَ الصَّالِحِينَ ( 27 )

گفت همانا خواهم كه همسر تو گردانم يكى از دخترانم را اينان بر آنكه مزدورم باشى هشت سال واگر ده سال را به پايان آوردى پس از نزد تو است ونخواهم سختى بر تو آرم زود است بيابى مرا اگر خدا خواهد از شايستگان ( 27 )

قَالَ ذَلِكَ بَيْنِي وَبَيْنَكَ أَيَّمَا الْأَجَلَيْنِ قَضَيْتُ فَلَا عُدْوَانَ عَلَيَّ وَاللَّهُ عَلَى مَا نَقُولُ وَكِيلٌ ( 28 )

گفت اين ميان من وتو است كه هر يك از دو سرآمد را به پايان آوردم نباشد ستمى بر من وخدا است بر آنچه گوئيم وكيل ( 28 )