القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٣٨٤

سورة النمل

وَإِنَّهُ لَهُدًى وَرَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ ( 77 )

وهمانا آن هدايت ورحمتي است براي مؤمنان ( 77 )

إِنَّ رَبَّكَ يَقْضِي بَيْنَهُمْ بِحُكْمِهِ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْعَلِيمُ ( 78 )

همانا پروردگار تو حكومت مىكند ميان ايشان به حكم خود وأو است عزّتمند دانا ( 78 )

فَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ إِنَّكَ عَلَى الْحَقِّ الْمُبِينِ ( 79 )

پس توكّل كن بر خدا كه تويى بر حقّ هويدا ( 79 )

إِنَّكَ لَا تُسْمِعُ الْمَوْتَى وَلَا تُسْمِعُ الصُّمَّ الدُّعَاءَ إِذَا وَلَّوْا مُدْبِرِينَ ( 80 )

هرآينه نشنوانى تو مُردگان را ونشنوانى به كران بانگ را گاهى كه برگردند پشتكنان ( 80 )

وَمَا أَنْتَ بِهَادِي الْعُمْيِ عَنْ ضَلَالَتِهِمْ إِنْ تُسْمِعُ إِلَّا مَنْ يُؤْمِنُ بِآَيَاتِنَا فَهُمْ مُسْلِمُونَ ( 81 )

ونيستى تو هدايتكنندهء كوران را از گمراهى خود نشنوانى جز آن را كه ايمان آرد به آيتهاى ما پس ايشانند تسليمشدگان ( 81 )

وَإِذَا وَقَعَ الْقَوْلُ عَلَيْهِمْ أَخْرَجْنَا لَهُمْ دَابَّةً مِنَ الْأَرْضِ تُكَلِّمُهُمْ أَنَّ النَّاسَ كَانُوا بِآَيَاتِنَا لَا يُوقِنُونَ ( 82 )

وگاهى كه فرود آيد بر ايشان سخن برون آريم براي ايشان جنبنده‌اى را از زمين سخن گويد با ايشان كه بودند مردم به آيتهاى ما يقين نمىآوردند ( 82 )

وَيَوْمَ نَحْشُرُ مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ فَوْجًا مِمَّنْ يُكَذِّبُ بِآَيَاتِنَا فَهُمْ يُوزَعُونَ ( 83 )

وروزى كه برانگيزيم از هر امّتى گروهى را از آنان كه تكذيب كنند به آيتهاى ما پس بازداشت شوند ( 83 )

حَتَّى إِذَا جَاءُوا قَالَ أَكَذَّبْتُمْ بِآَيَاتِي وَلَمْ تُحِيطُوا بِهَا عِلْمًا أَمْ مَاذَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ ( 84 )

تا گاهى كه آيند گويد آيا تكذيب كرديد آيتهاى مرا وفرانگرفتيد آنها را به دانش يا چه بود آنچه مىكرديد ( 84 )

وَوَقَعَ الْقَوْلُ عَلَيْهِمْ بِمَا ظَلَمُوا فَهُمْ لَا يَنْطِقُونَ ( 85 )

وفرود آمد بر ايشان سخن بدانچه ستم كردند پس ايشان سخن نگويند ( 85 )

أَلَمْ يَرَوْا أَنَّا جَعَلْنَا اللَّيْلَ لِيَسْكُنُوا فِيهِ وَالنَّهَارَ مُبْصِرًا إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآَيَاتٍ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ ( 86 )

آيا نبينند كه ما نهاديم شب را تا آرامش كنند در آن وروز را روشن همانا در اين است آيتهايى براي گروهى كه ايمان آرند ( 86 )

وَيَوْمَ يُنْفَخُ فِي الصُّورِ فَفَزِعَ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَمَنْ فِي الْأَرْضِ إِلَّا مَنْ شَاءَ اللَّهُ وَكُلٌّ أَتَوْهُ دَاخِرِينَ ( 87 )

وروزى كه دميده شود در صور پس بميرند از هراس آنان كه در آسمانها وآنان كه در زمينند مگر آنكه خواهد خدا وهمه بيايندش سرافكندگان ( 87 )

وَتَرَى الْجِبَالَ تَحْسَبُهَا جَامِدَةً وَهِيَ تَمُرُّ مَرَّ السَّحَابِ صُنْعَ اللَّهِ الَّذِي أَتْقَنَ كُلَّ شَيْءٍ إِنَّهُ خَبِيرٌ بِمَا تَفْعَلُونَ ( 88 )

وبيني كوه‌ها را پنداريشان خشك بر جاى خود حالي كه مىگذرند همانند گذشتن ابر ساخت خدايى كه درست كرد همه چيز را همانا أو آگاه است بدانچه مىكنيد ( 88 )