القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٣٥٥

سورة النور

رِجَالٌ لَا تُلْهِيهِمْ تِجَارَةٌ وَلَا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ وَإِقَامِ الصَّلَاةِ وَإِيتَاءِ الزَّكَاةِ يَخَافُونَ يَوْمًا يَخَافُونَ يَوْمًا تَتَقَلَّبُ فِيهِ الْقُلُوبُ وَالْأَبْصَارُ ( 37 )

مردانى كه سرگرمشان نسازد بازرگانى ونه سوداگرى از ياد خدا وبپاىداشتن نماز ودادن زكات ترسند روزى را كه مىگردد در آن دلها وديده‌ها ( 37 )

لِيَجْزِيَهُمُ اللَّهُ أَحْسَنَ مَا عَمِلُوا وَيَزِيدَهُمْ مِنْ فَضْلِهِ وَاللَّهُ يَرْزُقُ مَنْ يَشَاءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ ( 38 )

تا پاداششان دهد خدا بهتر آنچه كردند وبيفزايدشان از فضل خويش وخدا روزى دهد هر كه را خواهد بىشمار ( 38 )

وَالَّذِينَ كَفَرُوا أَعْمَالُهُمْ كَسَرَابٍ بِقِيعَةٍ يَحْسَبُهُ الظَّمْآَنُ مَاءً حَتَّى إِذَا جَاءَهُ لَمْ يَجِدْهُ شَيْئًا وَوَجَدَ اللَّهَ عِنْدَهُ فَوَفَّاهُ حِسَابَهُ وَاللَّهُ سَرِيعُ الْحِسَابِ ( 39 )

وآنان كه كفر ورزيدند كردارشان مانند سرابى است در خشكزارى كه پنداردش تشنه‌لب آبى تا گاهى كه بيايدش نيابدش چيزى وبيابد خدا را نزد آن پس بدو دهد حسابش را وخدا است شتابنده در حساب ( 39 )

أَوْ كَظُلُمَاتٍ فِي بَحْرٍ لُجِّيٍّ يَغْشَاهُ مَوْجٌ مِنْ فَوْقِهِ مَوْجٌ مِنْ فَوْقِهِ سَحَابٌ ظُلُمَاتٌ بَعْضُهَا فَوْقَ بَعْضٍ إِذَا أَخْرَجَ يَدَهُ لَمْ يَكَدْ يَرَاهَا وَمَنْ لَمْ يَجْعَلِ اللَّهُ لَهُ نُورًا فَمَا لَهُ مِنْ نُورٍ ( 40 )

يا مانند تاريكيهايى در دريايى ژرف بپوشاندش موجى ( فراگيردش ) از فراز آن است موجى كه از فراز آن است ابرى تاريكيهايى است پاره‌اى از آنها بر فراز پاره‌اى گاهى كه برون آرد دستش را نيارد كه بيندش وآن كو ننهاده است خدا برايش نوري پس نباشدش نوري ( 40 )

أَلَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ يُسَبِّحُ لَهُ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَالطَّيْرُ صَافَّاتٍ كُلٌّ قَدْ عَلِمَ صَلَاتَهُ وَتَسْبِيحَهُ وَاللَّهُ عَلِيمٌ بِمَا يَفْعَلُونَ ( 41 )

آيا نديدى كه خدا تسبيح گويدش آنكه در آسمانها وزمين است ومرغان بالگشادگان هر كدام دانست نماز وتسبيحش را وخدا دانا است بدانچه كنند ( 41 )

وَلِلَّهِ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَإِلَى اللَّهِ الْمَصِيرُ ( 42 )

وبراي خدا است پادشاهى آسمانها وزمين وبسوى خدا است بازگشت ( 42 )

أَلَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ يُزْجِي سَحَابًا ثُمَّ يُؤَلِّفُ بَيْنَهُ ثُمَّ يَجْعَلُهُ رُكَامًا فَتَرَى الْوَدْقَ يَخْرُجُ مِنْ خِلَالِهِ وَيُنَزِّلُ مِنَ السَّمَاءِ مِنْ جِبَالٍ فِيهَا مِنْ بَرَدٍ فَيُصِيبُ بِهِ مَنْ يَشَاءُ وَيَصْرِفُهُ عَنْ مَنْ يَشَاءُ يَكَادُ سَنَا بَرْقِهِ يَذْهَبُ بِالْأَبْصَارِ ( 43 )

آيا نبينى كه خدا براند ابرى پس گردآورد ميانش تا بگرداندش تودهء انباشته كه بيني باران را برون آيد از شكافهاى آن وبفرستد از آسمان از كوه‌هايى كه در آنها است از تگرگ پس برساندش به هر كه خواهد وبازگرداندش از هر كه خواهد نزديك است تابش برق آن ببرد ديدگان را ( 43 )