القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٣٣٧

سورة الحج

أُذِنَ لِلَّذِينَ يُقَاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا وَإِنَّ اللَّهَ عَلَى نَصْرِهِمْ لَقَدِيرٌ ( 39 )

رخصت داده شد ( يا اعلام شد ) بدانان كه پيكار مىشوند كه ستم شدند وهمانا خدا است بر يارى آنان توانا ( 39 )

الَّذِينَ أُخْرِجُوا مِنْ دِيَارِهِمْ بِغَيْرِ حَقٍّ إِلَّا أَنْ يَقُولُوا رَبُّنَا اللَّهُ وَلَوْلَا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَهُدِّمَتْ صَوَامِعُ وَبِيَعٌ وَصَلَوَاتٌ وَمَسَاجِدُ يُذْكَرُ فِيهَا اسْمُ اللَّهِ كَثِيرًا وَلَيَنْصُرَنَّ اللَّهُ مَنْ يَنْصُرُهُ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِيٌّ عَزِيزٌ ( 40 )

آنان كه برون رانده شدند از خانه‌هاى خود به ناحقّ جز آنكه مىگفتند پروردگار ما خدا است واگر نبود دورساختن خدا مردم را گروهى با گروهى همانا ويران مىشدند پرستشگاه‌ها وكليساها ونمازها ومسجدهايى كه برده شود در آنها نام خدا بسيار والبتة يارى كند خدا هر كه را ياريش كند همانا خدا است تواناى عزتمند ( 40 )

الَّذِينَ إِنْ مَكَّنَّاهُمْ فِي الْأَرْضِ أَقَامُوا الصَّلَاةَ وَآَتَوُا الزَّكَاةَ وَأَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَنَهَوْا عَنِ الْمُنْكَرِ وَلِلَّهِ عَاقِبَةُ الْأُمُورِ ( 41 )

آنان كه اگر فرمانروائيشان دهيم در زمين بپاى دارند نماز را وبدهند زكات را وفرمان رانند به خوبى وبازدارند از بدى وبراي خدا است فرجام كارها ( 41 )

وَإِنْ يُكَذِّبُوكَ فَقَدْ كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍ وَعَادٌ وَثَمُودُ ( 42 )

واگر به دروغ گيرندت همانا به دروغ گرفتيد پيش از ايشان قوم نوح وعاد وثمود ( 42 )

وَقَوْمُ إِبْرَاهِيمَ وَقَوْمُ لُوطٍ ( 43 )

وقوم إبراهيم وقوم لوط ( 43 )

وَأَصْحَابُ مَدْيَنَ وَكُذِّبَ مُوسَى فَأَمْلَيْتُ لِلْكَافِرِينَ ثُمَّ أَخَذْتُهُمْ فَكَيْفَ كَانَ نَكِيرِ ( 44 )

وياران مدين ودروغگو شمرده شد موسى پس مهلت دادم به كافران سپس گرفتم ايشان را پس چگونه بود برابرى كردن وانتقام من ( 44 )

فَكَأَيِّنْ مِنْ قَرْيَةٍ أَهْلَكْنَاهَا وَهِيَ ظَالِمَةٌ فَهِيَ خَاوِيَةٌ عَلَى عُرُوشِهَا وَبِئْرٍ مُعَطَّلَةٍ وَقَصْرٍ مَشِيدٍ ( 45 )

وبسا شهري كه نابودش كرديم وأو است ستمگر پس آن است فرود آمده بر پايه‌هاى خود وچاهى ويران وكاخى افراشته ( 45 )

أَفَلَمْ يَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَتَكُونَ لَهُمْ قُلُوبٌ يَعْقِلُونَ بِهَا أَوْ آَذَانٌ يَسْمَعُونَ بِهَا فَإِنَّهَا لَا تَعْمَى الْأَبْصَارُ وَلَكِنْ تَعْمَى الْقُلُوبُ الَّتِي فِي الصُّدُورِ ( 46 )

آيا نگشتند در زمين تا باشدشان دلهايى كه دريابند بدانها يا گوشهايى كه بشنوند بدانها زيرا كور نشوند ديدگان وليكن كور شوند دلهايى كه درون سينه‌ها است ( 46 )