القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٣٢١

سورة طه

قَالَ كَذَلِكَ أَتَتْكَ آَيَاتُنَا فَنَسِيتَهَا وَكَذَلِكَ الْيَوْمَ تُنْسَى ( 126 )

گفت بدينسان آمدت آيتهاى ما پس فراموش كردى آنها را وبدينگونه امروز فراموش شوى ( 126 )

وَكَذَلِكَ نَجْزِي مَنْ أَسْرَفَ وَلَمْ يُؤْمِنْ بِآَيَاتِ رَبِّهِ وَلَعَذَابُ الْآَخِرَةِ أَشَدُّ وَأَبْقَى ( 127 )

وچنين پاداش دهيم آن را كه اسراف كند وايمان نيارد به آيتهاى پروردگار خود وهمانا عذاب آخرت سختتر است وپايدارتر ( 127 )

أَفَلَمْ يَهْدِ لَهُمْ كَمْ أَهْلَكْنَا قَبْلَهُمْ مِنَ الْقُرُونِ يَمْشُونَ فِي مَسَاكِنِهِمْ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآَيَاتٍ لِأُولِي النُّهَى ( 128 )

آيا هدايت نشد براي ايشان ( يا آيا هدايت نكردشان ) آنكه بسا نابود كرديم پيش از ايشان از قرنهايى كه مىروند در نشيمنهاى ايشان همانا در اين است آيتهايى براي دارندگان خرد ( 128 )

وَلَوْلَا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَبِّكَ لَكَانَ لِزَامًا وَأَجَلٌ مُسَمًّى ( 129 )

واگر نبود سخنى كه پيش گرفته است از پروردگار تو وسرآمدى نامبرده همانا مىگرديد لازم ( 129 )

فَاصْبِرْ عَلَى مَا يَقُولُونَ وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ وَقَبْلَ غُرُوبِهَا وَمِنْ آَنَاءِ اللَّيْلِ فَسَبِّحْ وَأَطْرَافَ النَّهَارِ لَعَلَّكَ تَرْضَى ( 130 )

پس شكيبا شو بر آنچه گويند وتسبيح كن به ستايش پروردگار خويش پيش از برآمدن خورشيد وپيش از فرو رفتن آن واز گاه‌هاى شب پس تسبيح كن وكنارهاى روز شايد خوشنود شوى ( يا خوشنود كنى ) ( 130 )

وَلَا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ إِلَى مَا مَتَّعْنَا بِهِ أَزْوَاجًا مِنْهُمْ زَهْرَةَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا لِنَفْتِنَهُمْ فِيهِ وَرِزْقُ رَبِّكَ خَيْرٌ وَأَبْقَى ( 131 )

ونگشاى ديدگان خود را بدانچه كاميابى داديم بدان مردان وزنانى را از ايشان شكوفهء زندگانى دنيا تا بيازمائيمشان در آن وروزى پروردگار تو بهتر است وپاينده‌تر ( 131 )

وَأْمُرْ أَهْلَكَ بِالصَّلَاةِ وَاصْطَبِرْ عَلَيْهَا لَا نَسْأَلُكَ رِزْقًا نَحْنُ نَرْزُقُكَ وَالْعَاقِبَةُ لِلتَّقْوَى ( 132 )

وامر كن خاندان خويش را به نماز وشكيبايى گزين بر آن نخواهيم از تو روزيى را ما روزى دهيمت وفرجام است از آن پرهيزكارى ( 132 )

وَقَالُوا لَوْلَا يَأْتِينَا بِآَيَةٍ مِنْ رَبِّهِ أَوَلَمْ تَأْتِهِمْ بَيِّنَةُ مَا فِي الصُّحُفِ الْأُولَى ( 133 )

وگفتند چرا نيارد ما را آيتي از پروردگار خويش آيا نيامدشان نشانى ( گواه ) آنچه در نامه‌هاى پيشين است ( 133 )

وَلَوْ أَنَّا أَهْلَكْنَاهُمْ بِعَذَابٍ مِنْ قَبْلِهِ لَقَالُوا رَبَّنَا لَوْلَا أَرْسَلْتَ إِلَيْنَا رَسُولًا فَنَتَّبِعَ آَيَاتِكَ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَذِلَّ وَنَخْزَى ( 134 )

واگر نابودشان مىساختيم به شكنجه‌اى پيش از آن همانا مىگفتند پروردگارا چرا نفرستادى بسوى ما پيمبرى تا پيروى كنيم آيتهاى تو را پيش از آنكه خوار شويم ورسوا گرديم ( 134 )

قُلْ كُلٌّ مُتَرَبِّصٌ فَتَرَبَّصُوا فَسَتَعْلَمُونَ مَنْ أَصْحَابُ الصِّرَاطِ السَّوِيِّ وَمَنِ اهْتَدَى ( 135 )

بگو همگى چشم به راهند پس چشم به راه باشيد زود است بدانيد كيستند صاحبان راه راست وكيست آنكه هدايت يافت ( 135 )