القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٣٢٠

سورة طه

فَتَعَالَى اللَّهُ الْمَلِكُ الْحَقُّ وَلَا تَعْجَلْ بِالْقُرْآَنِ مِنْ قَبْلِ أَنْ يُقْضَى إِلَيْكَ وَحْيُهُ وَقُلْ رَبِّ زِدْنِي عِلْمًا ( 114 )

پس برتر است خدا پادشاه حقّ ونشتاب به قرآن پيش از آنكه گذرانده شود بسوى تو وحيش وبگو پروردگارا بيفزاى مرا دانش ( 114 )

وَلَقَدْ عَهِدْنَا إِلَى آَدَمَ مِنْ قَبْلُ فَنَسِيَ وَلَمْ نَجِدْ لَهُ عَزْمًا ( 115 )

وهمانا پيمان بستيم با آدم ( سپرديم به آدم ) پيش از اين پس فراموش كرد ونيافتيم براي أو عزمي را ( 115 )

وَإِذْ قُلْنَا لِلْمَلَائِكَةِ اسْجُدُوا لِآَدَمَ فَسَجَدُوا إِلَّا إِبْلِيسَ أَبَى ( 116 )

وهنگامى كه گفتيم به فرشتگان سجده كنيد براي آدم پس سجده كردند جز إبليس كه سرپيچيد ( 116 )

فَقُلْنَا يَا آَدَمُ إِنَّ هَذَا عَدُوٌّ لَكَ وَلِزَوْجِكَ فَلَا يُخْرِجَنَّكُمَا مِنَ الْجَنَّةِ فَتَشْقَى ( 117 )

پس گفتيم اى آدم همانا اين است دشمنى براي تو وهمسرت هان تا برون نكند شما را از بهشت كه تيره‌بخت شوى ( 117 )

إِنَّ لَكَ أَلَّا تَجُوعَ فِيهَا وَلَا تَعْرَى ( 118 )

همانا تو را است كه نه گرسنه شوى در آن ونه برهنه گردى ( 118 )

وَأَنَّكَ لَا تَظْمَأُ فِيهَا وَلَا تَضْحَى ( 119 )

وآنكه نه تشنه شوى در آن ونه در آفتاب مانى ( 119 )

فَوَسْوَسَ إِلَيْهِ الشَّيْطَانُ قَالَ يَا آَدَمُ هَلْ أَدُلُّكَ عَلَى شَجَرَةِ الْخُلْدِ وَمُلْكٍ لَا يَبْلَى ( 120 )

پس به ريو افكندش شيطان گفت اى آدم آيا راهبريت كنم بر درخت جاودانى وپادشاهيى كه كهنه نگردد ( 120 )

فَأَكَلَا مِنْهَا فَبَدَتْ لَهُمَا سَوْآَتُهُمَا وَطَفِقَا يَخْصِفَانِ عَلَيْهِمَا مِنْ وَرَقِ الْجَنَّةِ وَعَصَى آَدَمُ رَبَّهُ فَغَوَى ( 121 )

پس خوردند از آن پس نمودار شد براي ايشان عورتهاى ايشان وآغاز كردند گرد آوردند بر خود از برگهاى بهشت ونافرمانى كرد آدم پروردگار خويش را پس زيانكار شد ( 121 )

ثُمَّ اجْتَبَاهُ رَبُّهُ فَتَابَ عَلَيْهِ وَهَدَى ( 122 )

سپس برگزيد أو را پروردگارش پس بازگشت بر أو وهدايت كرد ( 122 )

قَالَ اهْبِطَا مِنْهَا جَمِيعًا بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ فَإِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ مِنِّي هُدًى فَمَنِ اتَّبَعَ هُدَايَ فَلَا يَضِلُّ وَلَا يَشْقَى ( 123 )

گفت فرود شويد از آن همگى گروهى از شما گروهى را دشمن تا گاهى كه بيايد شما را از من رهبرى پس آنكه پيروى كند راهنمايى مرا نه گمراه شود ونه رنج برد ( يا بدبخت شود ) ( 123 )

وَمَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنْكًا وَنَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ أَعْمَى ( 124 )

وآنكه روى گرداند از ياد من همانا أو را است زندگانى سخت وبرون آريمش روز قيامت كور ( 124 )

قَالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِي أَعْمَى وَقَدْ كُنْتُ بَصِيرًا ( 125 )

گويد پروردگارا چرا مرا برون آوردى كور حالي كه بودم بينا ( 125 )