القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٣٠٦

سورة مريم

يَا يَحْيَى خُذِ الْكِتَابَ بِقُوَّةٍ وَآَتَيْنَاهُ الْحُكْمَ صَبِيًّا ( 12 )

اى يحيى بگير كتاب را به نيرومندى وداديمش حكم را به كودكى ( 12 )

وَحَنَانًا مِنْ لَدُنَّا وَزَكَاةً وَكَانَ تَقِيًّا ( 13 )

ومهربانى از نزد ما وپاكى وبوده است پرهيزكارى ( 13 )

وَبَرًّا بِوَالِدَيْهِ وَلَمْ يَكُنْ جَبَّارًا عَصِيًّا ( 14 )

ونكوكارى به پدر ومادر خويش ونبود گردنكشى نابفرمان ( 14 )

وَسَلَامٌ عَلَيْهِ يَوْمَ وُلِدَ وَيَوْمَ يَمُوتُ وَيَوْمَ يُبْعَثُ حَيًّا ( 15 )

ودرود بر أو روزى كه بزاد وروزى كه بميرد وروزى كه برانگيخته شود زنده ( 15 )

وَاذْكُرْ فِي الْكِتَابِ مَرْيَمَ إِذِ انْتَبَذَتْ مِنْ أَهْلِهَا مَكَانًا شَرْقِيًّا ( 16 )

وياد كن در كتاب مريم را گاهى كه برگرفت دور از خاندان خويش جايگاهى خاورى را ( 16 )

فَاتَّخَذَتْ مِنْ دُونِهِمْ حِجَابًا فَأَرْسَلْنَا إِلَيْهَا رُوحَنَا فَتَمَثَّلَ لَهَا بَشَرًا سَوِيًّا ( 17 )

پس برگرفت دور از آنان پوششى پس فرستاديم بسوى أو روح خود را تا نمايان شد براي أو مردى درست ( 17 )

قَالَتْ إِنِّي أَعُوذُ بِالرَّحْمَنِ مِنْكَ إِنْ كُنْتَ تَقِيًّا ( 18 )

گفت همانا پناه برم به خداى مهربان از تو اگر هستى پرهيزكار ( 18 )

قَالَ إِنَّمَا أَنَا رَسُولُ رَبِّكِ لِأَهَبَ لَكِ غُلَامًا زَكِيًّا ( 19 )

گفت همانا منم فرستادهء پروردگار تو تا ببخشم به تو پسرى پاك ( 19 )

قَالَتْ أَنَّى يَكُونُ لِي غُلَامٌ وَلَمْ يَمْسَسْنِي بَشَرٌ وَلَمْ أَكُ بَغِيًّا ( 20 )

گفت چگونه باشدم پسرى وبه من نزديك نشده است بشرى ونبوده‌ام بدكاره ( 20 )

قَالَ كَذَلِكِ قَالَ رَبُّكِ هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌ وَلِنَجْعَلَهُ آَيَةً لِلنَّاسِ وَرَحْمَةً مِنَّا وَكَانَ أَمْرًا مَقْضِيًّا ( 21 )

گفت بدينسان گفت پروردگار تو آن است بر من آسان تا بگردانيمش آيتي براي مردم ورحمتي از ما وبوده است كارى گذشته ( 21 )

فَحَمَلَتْهُ فَانْتَبَذَتْ بِهِ مَكَانًا قَصِيًّا ( 22 )

پس بارور شد بدو پس كناره گرفت بدو جايگاهى دور را ( 22 )

فَأَجَاءَهَا الْمَخَاضُ إِلَى جِذْعِ النَّخْلَةِ قَالَتْ يَا لَيْتَنِي مِتُّ قَبْلَ هَذَا وَكُنْتُ نَسْيًا مَنْسِيًّا ( 23 )

پس بياوردش درد زائيدن بسوى شاخهء خرما گفت كاش مرده بودم پيش از اين ومىشدم فراموشى فراموششده ( 23 )

فَنَادَاهَا مِنْ تَحْتِهَا أَلَّا تَحْزَنِي قَدْ جَعَلَ رَبُّكِ تَحْتَكِ سَرِيًّا ( 24 )

پس بانگ بدو زد از زيرش كه اندوهگين نباش همانا نهاد پروردگار تو زير تو جويى را ( 24 )

وَهُزِّي إِلَيْكِ بِجِذْعِ النَّخْلَةِ تُسَاقِطْ عَلَيْكِ رُطَبًا جَنِيًّا ( 25 )

وبجنبان بسوى خود شاخهء خرما را مىريزد بر تو رطبى تازه‌چيده را ( 25 )