القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٣٠٢

سورة الكهف

قَالَ أَلَمْ أَقُلْ لَكَ إِنَّكَ لَنْ تَسْتَطِيعَ مَعِيَ صَبْرًا ( 75 )

گفت آيا نگفتم به تو كه نتوانى هرگز با من صبركردن ( 75 )

قَالَ إِنْ سَأَلْتُكَ عَنْ شَيْءٍ بَعْدَهَا فَلَا تُصَاحِبْنِي قَدْ بَلَغْتَ مِنْ لَدُنِّي عُذْرًا ( 76 )

گفت اگر پرسيدمت از چيزى پس از اين همراهم نگير به درست رسيدى از نزدم بهانه‌اى را ( 76 )

فَانْطَلَقَا حَتَّى إِذَا أَتَيَا أَهْلَ قَرْيَةٍ اسْتَطْعَمَا أَهْلَهَا فَأَبَوْا أَنْ يُضَيِّفُوهُمَا فَوَجَدَا فِيهَا جِدَارًا يُرِيدُ أَنْ يَنْقَضَّ فَأَقَامَهُ قَالَ لَوْ شِئْتَ لَاتَّخَذْتَ عَلَيْهِ أَجْرًا ( 77 )

پس برفتند تا گاهى كه رسيدند مردم شهري را خوراك خواستند از مردمش پس خوددارى كردند از آنكه مهمانشان كنند پس يافتند در آن ديوارى را كه مىخواست فرو ريزد پس بپاى داشتش گفت اگر مىخواستى مىگرفتى بر اين مزدى را ( 77 )

قَالَ هَذَا فِرَاقُ بَيْنِي وَبَيْنِكَ سَأُنَبِّئُكَ بِتَأْوِيلِ مَا لَمْ تَسْتَطِعْ عَلَيْهِ صَبْرًا ( 78 )

گفت اين است جدايى ميان من وتو بزودى آگهيت دهم به سرانجام آنچه نتوانستى بر آن صبركردن را ( 78 )

أَمَّا السَّفِينَةُ فَكَانَتْ لِمَسَاكِينَ يَعْمَلُونَ فِي الْبَحْرِ فَأَرَدْتُ أَنْ أَعِيبَهَا وَكَانَ وَرَاءَهُمْ مَلِكٌ يَأْخُذُ كُلَّ سَفِينَةٍ غَصْبًا ( 79 )

اما كشتى پس از آنِ بينوايانى بود كه كار مىكردند در دريا خواستم آسيبى بدان رسانم وبود پشت سر ايشان پادشاهى كه مىگرفت هر كشتى را به ستم ( بيگارى ) ( 79 )

وَأَمَّا الْغُلَامُ فَكَانَ أَبَوَاهُ مُؤْمِنَيْنِ فَخَشِينَا أَنْ يُرْهِقَهُمَا طُغْيَانًا وَكُفْرًا ( 80 )

وامّا كودك بودند پدر ومادرش مؤمنان پس ترسيديم كه واداردشان ( يا تنگ آوردشان ) به سركشى وناسپاسى ( 80 )

فَأَرَدْنَا أَنْ يُبْدِلَهُمَا رَبُّهُمَا خَيْرًا مِنْهُ زَكَاةً وَأَقْرَبَ رُحْمًا ( 81 )

پس خواستيم تا بازدهد ايشان را پروردگارشان به جاى أو بهتر از أو را به پاكى ونزديكتر به رحمآوردن ( 81 )

وَأَمَّا الْجِدَارُ فَكَانَ لِغُلَامَيْنِ يَتِيمَيْنِ فِي الْمَدِينَةِ وَكَانَ تَحْتَهُ كَنْزٌ لَهُمَا وَكَانَ أَبُوهُمَا صَالِحًا فَأَرَادَ رَبُّكَ أَنْ يَبْلُغَا أَشُدَّهُمَا وَيَسْتَخْرِجَا كَنْزَهُمَا رَحْمَةً مِنْ رَبِّكَ وَمَا فَعَلْتُهُ عَنْ أَمْرِي ذَلِكَ تَأْوِيلُ مَا لَمْ تَسْطِعْ عَلَيْهِ صَبْرًا ( 82 )

واما ديوار پس از آن دو كودك يتيم بود در شهر وبود زير آن گنجى از براي ايشان وبود پدر ايشان شايسته پس خواست پروردگار تو كه برسند نيروى ( جوانى ) خود را وبرون آرند گنج خويش را مهربانيى از پروردگار تو ومن نكردمش به فرمان خود اين است سرانجام آنچه نتوانستى بر آن صبركردن را ( 82 )

وَيَسْأَلُونَكَ عَنْ ذِي الْقَرْنَيْنِ قُلْ سَأَتْلُو عَلَيْكُمْ مِنْهُ ذِكْرًا ( 83 )

وپرسندت از ذو القرنين بگو زود است بخوانم بر شما از أو سخنى را ( 83 )