القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٣٠٠
سورة الكهف
وَلَقَدْ صَرَّفْنَا فِي هَذَا الْقُرْآَنِ لِلنَّاسِ مِنْ كُلِّ مَثَلٍ وَكَانَ الْإِنْسَانُ أَكْثَرَ شَيْءٍ جَدَلًا ( 54 )
وهمانا گردانيديم در اين قرآن براي مردم از هر مثَلى وانسان بيشتر از هر چيز است ستيزه‌گرى را ( 54 )
وَمَا مَنَعَ النَّاسَ أَنْ يُؤْمِنُوا إِذْ جَاءَهُمُ الْهُدَى وَيَسْتَغْفِرُوا رَبَّهُمْ إِلَّا أَنْ تَأْتِيَهُمْ سُنَّةُ الْأَوَّلِينَ أَوْ يَأْتِيَهُمُ الْعَذَابُ قُبُلًا ( 55 )
وبازنداشت مردم را از آنكه ايمان آرند گاهى كه بيامدشان هدايت واز آنكه آمرزش خواهند از پروردگار خويش جز آنكه بيايدشان شيوهء پيشينيان يا بيايدشان عذاب روى بروى ( 55 )
وَمَا نُرْسِلُ الْمُرْسَلِينَ إِلَّا مُبَشِّرِينَ وَمُنْذِرِينَ وَيُجَادِلُ الَّذِينَ كَفَرُوا بِالْبَاطِلِ لِيُدْحِضُوا بِهِ الْحَقَّ وَاتَّخَذُوا آَيَاتِي وَمَا أُنْذِرُوا هُزُوًا ( 56 )
ونفرستيم پيمبران را مگر بشارتدهندگان وترسانندگان ومىستيزند كافران با باطل تا تباه كنند بدان حقّ را وبرگرفتند آيتهاى مرا وآنچه بيم داده شدند مسخره ( 56 )
وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ ذُكِّرَ بِآَيَاتِ رَبِّهِ فَأَعْرَضَ عَنْهَا وَنَسِيَ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ إِنَّا جَعَلْنَا عَلَى قُلُوبِهِمْ أَكِنَّةً أَنْ يَفْقَهُوهُ وَفِي آَذَانِهِمْ وَقْرًا وَإِنْ تَدْعُهُمْ إِلَى الْهُدَى فَلَنْ يَهْتَدُوا إِذًا أَبَدًا ( 57 )
وكيست ستمگرتر از آنكه يادآورى شد به آيتهاى خدا پس روى گردانيد از آنها وفراموش كرد آنچه را پيش فرستاد دستهايش همانا نهاديم بر دلهاى ايشان پوششهايى از آنكه دريابندش ودر گوشهاى ايشان سنگينى را واگر خوانيشان بسوى هدايت هرگز هدايت نشوند هيچگاه ( 57 )
وَرَبُّكَ الْغَفُورُ ذُو الرَّحْمَةِ لَوْ يُؤَاخِذُهُمْ بِمَا كَسَبُوا لَعَجَّلَ لَهُمُ الْعَذَابَ بَلْ لَهُمْ مَوْعِدٌ لَنْ يَجِدُوا مِنْ دُونِهِ مَوْئِلًا ( 58 )
وپروردگار تو است آمرزندهء صاحب رحمت اگر گرفتارشان كند بدانچه فرآهم كردند هر آينه بشتابد براي ايشان در عذاب بلكه ايشان را است وعده‌گاهى كه هرگز نيابند جز آن پناهگاهى را ( 58 )
وَتِلْكَ الْقُرَى أَهْلَكْنَاهُمْ لَمَّا ظَلَمُوا وَجَعَلْنَا لِمَهْلِكِهِمْ مَوْعِدًا ( 59 )
واينك شهرها نابود كرديم آنها را گاهى كه ستم كردند ونهاديم براي نابوديشان وعده‌گاهى را ( 59 )
وَإِذْ قَالَ مُوسَى لِفَتَاهُ لَا أَبْرَحُ حَتَّى أَبْلُغَ مَجْمَعَ الْبَحْرَيْنِ أَوْ أَمْضِيَ حُقُبًا ( 60 )
وهنگامى كه گفت موسى به جوان خويش نروم ( دست برندارم ) تا نرسم ملتقاى ( رسيدنگاه ) دو دريا را يا راه سپرم هفتاد سال ( 60 )
فَلَمَّا بَلَغَا مَجْمَعَ بَيْنِهِمَا نَسِيَا حُوتَهُمَا فَاتَّخَذَ سَبِيلَهُ فِي الْبَحْرِ سَرَبًا ( 61 )
پس هنگامى كه رسيدند مجمع ( رسيدنگاه ) آن دو را فراموش كردند ما هي خويش را تا برگرفت راه خويش را در دريا شكافنده ( 61 )