القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٢٩٩
سورة الكهف
الْمَالُ وَالْبَنُونَ زِينَةُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَالْبَاقِيَاتُ الصَّالِحَاتُ خَيْرٌ عِنْدَ رَبِّكَ ثَوَابًا وَخَيْرٌ أَمَلًا ( 46 )
خواسته وفرزندان زيب زندگانى دنيا است وبازمانده‌هاى شايسته بهتر است نزد پروردگار تو به پاداش وبهتر است در آرزو ( 46 )
وَيَوْمَ نُسَيِّرُ الْجِبَالَ وَتَرَى الْأَرْضَ بَارِزَةً وَحَشَرْنَاهُمْ فَلَمْ نُغَادِرْ مِنْهُمْ أَحَدًا ( 47 )
وروزى كه برانيم كوه‌ها را وبيني زمين را نمودار ( يا برآمده ) وگردشان آورديم پس بجاى نگذاشتيم از ايشان كسى را ( 47 )
وَعُرِضُوا عَلَى رَبِّكَ صَفًّا لَقَدْ جِئْتُمُونَا كَمَا خَلَقْنَاكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ بَلْ زَعَمْتُمْ أَلَّنْ نَجْعَلَ لَكُمْ مَوْعِدًا ( 48 )
وعرض شدند بر پروردگار تو صفى همانا آمديد ما را چنان كه آفريديمتان نخستين بار بلكه پنداشتيد كه هرگز نگذاريم براي شما وعده‌گاهى را ( 48 )
وَوُضِعَ الْكِتَابُ فَتَرَى الْمُجْرِمِينَ مُشْفِقِينَ مِمَّا فِيهِ وَيَقُولُونَ يَا وَيْلَتَنَا مَالِ هَذَا الْكِتَابِ لَا يُغَادِرُ صَغِيرَةً وَلَا كَبِيرَةً إِلَّا أَحْصَاهَا وَوَجَدُوا مَا عَمِلُوا حَاضِرًا وَلَا يَظْلِمُ رَبُّكَ أَحَدًا ( 49 )
ونهاده شد كتاب پس بيني گنهكاران را شوريده از آنچه در آن است وگويند اى واي بر ما چه شود اين كتاب را كه نگذارد كوچك ونه بزرگى را مگر آنكه برشمردش ويافتند آنچه را كردند حاضر وستم نكند پروردگار تو كسى را ( 49 )
وَإِذْ قُلْنَا لِلْمَلَائِكَةِ اسْجُدُوا لِآَدَمَ فَسَجَدُوا إِلَّا إِبْلِيسَ كَانَ مِنَ الْجِنِّ فَفَسَقَ عَنْ أَمْرِ رَبِّهِ أَفَتَتَّخِذُونَهُ وَذُرِّيَّتَهُ أَوْلِيَاءَ مِنْ دُونِي وَهُمْ لَكُمْ عَدُوٌّ بِئْسَ لِلظَّالِمِينَ بَدَلًا ( 50 )
وهنگامى كه گفتيم به فرشتگان سجده كنيد براي آدم پس سجده كردند جز إبليس بود از جنّ پس سرپيچيد از فرمان پروردگار خويش آيا گيريدش أو ونژادش را دوستانى جز از من حالي كه ايشانند براي شما دشمن چه زشت است ستمگران را بدلي ( 50 )
مَا أَشْهَدْتُهُمْ خَلْقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَلَا خَلْقَ أَنْفُسِهِمْ وَمَا كُنْتُ مُتَّخِذَ الْمُضِلِّينَ عَضُدًا ( 51 )
گواه نگرفتم ايشان را بر آفرينش آسمانها وزمين ونه آفرينش خودشان ونبودم هرگز گيرندهء گمراهان بازويى ( 51 )
وَيَوْمَ يَقُولُ نَادُوا شُرَكَائِيَ الَّذِينَ زَعَمْتُمْ فَدَعَوْهُمْ فَلَمْ يَسْتَجِيبُوا لَهُمْ وَجَعَلْنَا بَيْنَهُمْ مَوْبِقًا ( 52 )
وروزى كه گويد بخوانيد شريكانم را آنان كه مىپنداشتيد پس خواندندشان پس پاسخشان نگفتند ونهاديم ميانشان پرتگاهى را ( 52 )
وَرَأَى الْمُجْرِمُونَ النَّارَ فَظَنُّوا أَنَّهُمْ مُوَاقِعُوهَا وَلَمْ يَجِدُوا عَنْهَا مَصْرِفًا ( 53 )
وديدند گنهكاران آتش را پس پنداشتند كه افتادگانند در آن ونيافتند از آن كنارگاهى را ( 53 )