القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٢٩٨

سورة الكهف

وَدَخَلَ جَنَّتَهُ وَهُوَ ظَالِمٌ لِنَفْسِهِ قَالَ مَا أَظُنُّ أَنْ تَبِيدَ هَذِهِ أَبَدًا ( 35 )

ودرآمد به باغ خويش حالي كه ستمكننده بود خويشتن را گفت نپندارم نابود شود اين هيچگاه ( 35 )

وَمَا أَظُنُّ السَّاعَةَ قَائِمَةً وَلَئِنْ رُدِدْتُ إِلَى رَبِّي لَأَجِدَنَّ خَيْرًا مِنْهَا مُنْقَلَبًا ( 36 )

ونپندارم ساعت را برپا شونده واگر بازگردم بسوى پروردگار خويش هر آينه بيابم بهتر از اين جايگاه را ( 36 )

قَالَ لَهُ صَاحِبُهُ وَهُوَ يُحَاوِرُهُ أَكَفَرْتَ بِالَّذِي خَلَقَكَ مِنْ تُرَابٍ ثُمَّ مِنْ نُطْفَةٍ ثُمَّ سَوَّاكَ رَجُلًا ( 37 )

گفت بدو يار أو حالي كه با وى سخن مىگفت آيا كافر شدى بدانكه بيافريدت از خاكى سپس از چكّهء آبى پس بياراستت مردى ( 37 )

لَكِنَّا هُوَ اللَّهُ رَبِّي وَلَا أُشْرِكُ بِرَبِّي أَحَدًا ( 38 )

ليكن همانا خدا است پروردگارم وشرك نورزم به پروردگارم كسى را ( 38 )

وَلَوْلَا إِذْ دَخَلْتَ جَنَّتَكَ قُلْتَ مَا شَاءَ اللَّهُ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ إِنْ تَرَنِ أَنَا أَقَلَّ مِنْكَ مَالًا وَوَلَدًا ( 39 )

وچرا گاهى كه در باغ خويش درآمدى نگفتى چه خواسته است خدا نيست نيرويى جز با خدا اگر مرا بيني كمترم از تو درخواسته وفرزند ( 39 )

فَعَسَى رَبِّي أَنْ يُؤْتِيَنِ خَيْرًا مِنْ جَنَّتِكَ وَيُرْسِلَ عَلَيْهَا حُسْبَانًا مِنَ السَّمَاءِ فَتُصْبِحَ صَعِيدًا زَلَقًا ( 40 )

اميد است پروردگار من بدهدم بهتر از باغ تو وبفرستد بر آن آفتى از آسمان تا بامداد كند خشكزارى لغزنده ( 40 )

أَوْ يُصْبِحَ مَاؤُهَا غَوْرًا فَلَنْ تَسْتَطِيعَ لَهُ طَلَبًا ( 41 )

يا بامداد كند آب آن فرورفته كه هرگز نتوانى براي آن جستنى را ( 41 )

وَأُحِيطَ بِثَمَرِهِ فَأَصْبَحَ يُقَلِّبُ كَفَّيْهِ عَلَى مَا أَنْفَقَ فِيهَا وَهِيَ خَاوِيَةٌ عَلَى عُرُوشِهَا وَيَقُولُ يَا لَيْتَنِي لَمْ أُشْرِكْ بِرَبِّي أَحَدًا ( 42 )

ونابود شد ميوهء آن پس بامداد كرد مىگردانيد دستهاى خويش را بر آنچه هزينه كرده بود در آن وآن فرود آمده بود بر پايه‌ها ( يا پوشها ) ى خود ومىگفت كاش شرك نمىورزيدم به پروردگار خود كسى را ( 42 )

وَلَمْ تَكُنْ لَهُ فِئَةٌ يَنْصُرُونَهُ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَمَا كَانَ مُنْتَصِرًا ( 43 )

ونبودش دسته كه ياريش كنند جز خدا ونبود يارى شده ( يا يارى جوينده ) ( 43 )

هُنَالِكَ الْوَلَايَةُ لِلَّهِ الْحَقِّ هُوَ خَيْرٌ ثَوَابًا وَخَيْرٌ عُقْبًا ( 44 )

در آنجا فرمانروايى از آن خداست حقّ أو است بهتر به پاداش وبهتر در فرجام ( 44 )

وَاضْرِبْ لَهُمْ مَثَلَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا كَمَاءٍ أَنْزَلْنَاهُ مِنَ السَّمَاءِ فَاخْتَلَطَ بِهِ نَبَاتُ الْأَرْضِ فَأَصْبَحَ هَشِيمًا تَذْرُوهُ الرِّيَاحُ وَكَانَ اللَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ مُقْتَدِرًا ( 45 )

وبزن براي ايشان مثَل زندگانى دنيا را مانند آبى كه فرستاديمش از آسمان پس بياميخت با آن رستنى زمين پس گرديد خُرد كه پراكنده مىسازندش بادها وخدا است بر همه چيز توانا ( 45 )