القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٢٩٧

سورة الكهف

وَاصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَدَاةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيدُونَ وَجْهَهُ وَلَا تَعْدُ عَيْنَاكَ عَنْهُمْ تُرِيدُ زِينَةَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَلَا تُطِعْ مَنْ أَغْفَلْنَا قَلْبَهُ عَنْ ذِكْرِنَا وَاتَّبَعَ هَوَاهُ وَكَانَ أَمْرُهُ فُرُطًا ( 28 )

وشكيبا ساز خويش را با آنان كه مىخوانند پروردگار خويش را بامداد وشب خواهند روى أو را وتجاوز نكنند ( يا برمگردان ) ديدگان تو از ايشان كه بخواهى زيور زندگانى دنيا را وفرمانبردار مشو آن را كه غافل كرديم دلش را از ياد ما وپيروى كرد هوس خويش را وشد كار أو از دسترفته ( 28 )

وَقُلِ الْحَقُّ مِنْ رَبِّكُمْ فَمَنْ شَاءَ فَلْيُؤْمِنْ وَمَنْ شَاءَ فَلْيَكْفُرْ إِنَّا أَعْتَدْنَا لِلظَّالِمِينَ نَارًا أَحَاطَ بِهِمْ سُرَادِقُهَا وَإِنْ يَسْتَغِيثُوا يُغَاثُوا بِمَاءٍ كَالْمُهْلِ يَشْوِي الْوُجُوهَ بِئْسَ الشَّرَابُ وَسَاءَتْ مُرْتَفَقًا ( 29 )

وبگو حقّ از پروردگار شما است پس هر كه خواهد ايمان آورد وهر كه خواهد كافر شود همانا آماده كرديم براي ستمكاران آتشى كه فراگرفته است بديشان سراپردهء آن واگر فرياد كنند فريادرسى شوند به آبى چون آهن گداخته بريان كند چهره‌ها را چه زشت نوشابه است وچه زشت آسايشگاهى ( 29 )

إِنَّ الَّذِينَ آَمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ إِنَّا لَا نُضِيعُ أَجْرَ مَنْ أَحْسَنَ عَمَلًا ( 30 )

همانا آنان كه ايمان آوردند وكردار شايسته كردند ما تباه نمىسازيم پاداش آنكه نكو كرد كار را ( 30 )

أُولَئِكَ لَهُمْ جَنَّاتُ عَدْنٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهِمُ الْأَنْهَارُ يُحَلَّوْنَ فِيهَا مِنْ أَسَاوِرَ مِنْ ذَهَبٍ وَيَلْبَسُونَ ثِيَابًا خُضْرًا مِنْ سُنْدُسٍ وَإِسْتَبْرَقٍ مُتَّكِئِينَ فِيهَا عَلَى الْأَرَائِكِ نِعْمَ الثَّوَابُ وَحَسُنَتْ مُرْتَفَقًا ( 31 )

ايشان را است بهشتهاى جاودان جارى است زير آنان جويها زيب داده شوند در آن با دستبندها از زر وپوشند جامه‌هاى سبزى از سُندس وإستبرق تكيه‌كننده‌اند در آن بر تختها چه خوب پاداشى است وچه نكو است آن آسايشگاه ( 31 )

وَاضْرِبْ لَهُمْ مَثَلًا رَجُلَيْنِ جَعَلْنَا لِأَحَدِهِمَا جَنَّتَيْنِ مِنْ أَعْنَابٍ وَحَفَفْنَاهُمَا بِنَخْلٍ وَجَعَلْنَا بَيْنَهُمَا زَرْعًا ( 32 )

وبزن براي ايشان مثَلى دو مرد را كه قرار داديم براي يكيشان دو باغ از انگورها وپيچيده داشتيم آنها را با درخت خرما ونهاديم ميان آنها كشتزارى ( 32 )

كِلْتَا الْجَنَّتَيْنِ آَتَتْ أُكُلَهَا وَلَمْ تَظْلِمْ مِنْهُ شَيْئًا وَفَجَّرْنَا خِلَالَهُمَا نَهَرًا ( 33 )

هر دو باغ دادند ميوه خود را وستم نكرد از آن چيزى را وشكافتيم ميان آنها جويى ( 33 )

وَكَانَ لَهُ ثَمَرٌ فَقَالَ لِصَاحِبِهِ وَهُوَ يُحَاوِرُهُ أَنَا أَكْثَرُ مِنْكَ مَالًا وَأَعَزُّ نَفَرًا ( 34 )

وبود أو را ميوه‌اى پس گفت به يار خويش حالي كه با أو گفتگو مىكرد من بيشترم از تو در مال ونيرومندتر در گروه ( 34 )