القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٢٥٧

سورة إبراهيم

قَالَتْ لَهُمْ رُسُلُهُمْ إِنْ نَحْنُ إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ وَلَكِنَّ اللَّهَ يَمُنُّ عَلَى مَنْ يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ وَمَا كَانَ لَنَا أَنْ نَأْتِيَكُمْ بِسُلْطَانٍ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ وَعَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ ( 11 )

گفت بديشان فرستادگان ايشان نيستيم ما جز بشرى همانند شما وليكن خدا منّت نهد بر هر كه خواهد از بندگان خويش ونرسد ما را كه بياريمتان فرمانروائيى مگر به اذن خدا وبر خدا پس بايد توكّل كنند مؤمنان ( 11 )

وَمَا لَنَا أَلَّا نَتَوَكَّلَ عَلَى اللَّهِ وَقَدْ هَدَانَا سُبُلَنَا وَلَنَصْبِرَنَّ عَلَى مَا آَذَيْتُمُونَا وَعَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُتَوَكِّلُونَ ( 12 )

وچه شود ما را توكّل نكنيم بر خدا حالي كه به راستى هدايت كرده است ما را به راه‌هاى ما وهمانا شكيبا شويم بر آنچه ما را بيازرده‌ايد وبر خدا پس بايد توكّل كنند توكلكنان ( 12 )

وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِرُسُلِهِمْ لَنُخْرِجَنَّكُمْ مِنْ أَرْضِنَا أَوْ لَتَعُودُنَّ فِي مِلَّتِنَا فَأَوْحَى إِلَيْهِمْ رَبُّهُمْ لَنُهْلِكَنَّ الظَّالِمِينَ ( 13 )

وگفتند آنان كه كفر ورزيدند به پيمبران خود همانا برون رانيم شما را از سرزمين خود يا كه بازگرديد در كيش ما پس وحى كرد بسوى ايشان پروردگارشان كه البتة هلاك كنيم ستمگران را ( 13 )

وَلَنُسْكِنَنَّكُمُ الْأَرْضَ مِنْ بَعْدِهِمْ ذَلِكَ لِمَنْ خَافَ مَقَامِي وَخَافَ وَعِيدِ ( 14 )

والبتة جايگزين سازيم شما را در زمين پس از ايشان اين براي آن كس است كه بترسد جايگاه مرا وبترسد از تهديد من ( 14 )

وَاسْتَفْتَحُوا وَخَابَ كُلُّ جَبَّارٍ عَنِيدٍ ( 15 )

وپيروزى ( يا گشايش ) جستند ونوميد شد هر گردنكش كينه‌ورزى ( 15 )

مِنْ وَرَائِهِ جَهَنَّمُ وَيُسْقَى مِنْ مَاءٍ صَدِيدٍ ( 16 )

پشت سر أو است دوزخ ونوشانيده شود از آب چرك خون آلود ( 16 )

يَتَجَرَّعُهُ وَلَا يَكَادُ يُسِيغُهُ وَيَأْتِيهِ الْمَوْتُ مِنْ كُلِّ مَكَانٍ وَمَا هُوَ بِمَيِّتٍ وَمِنْ وَرَائِهِ عَذَابٌ غَلِيظٌ ( 17 )

جرعه جرعه نوشدش ونيارد فروبردش ( گوارا شودش ) وبيايدش مرگ از همه سوى ونيست أو مرده واز پس أو است عذابي انبوه ( 17 )

مَثَلُ الَّذِينَ كَفَرُوا بِرَبِّهِمْ أَعْمَالُهُمْ كَرَمَادٍ اشْتَدَّتْ بِهِ الرِّيحُ فِي يَوْمٍ عَاصِفٍ لَا يَقْدِرُونَ مِمَّا كَسَبُوا عَلَى شَيْءٍ ذَلِكَ هُوَ الضَّلَالُ الْبَعِيدُ ( 18 )

مثَل آنان كه كفر ورزيدند به پروردگار خويش كردار ايشان مانند خاكسترى است كه بوزد بدان باد در روزى تند قادر نباشند از آنچه فرآهم كردند بر چيزى اين است آن گمراهى دور ( 18 )