القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٢٥١
سورة الرعد
لَهُ دَعْوَةُ الْحَقِّ وَالَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ لَا يَسْتَجِيبُونَ لَهُمْ بِشَيْءٍ إِلَّا كَبَاسِطِ كَفَّيْهِ إِلَى الْمَاءِ لِيَبْلُغَ فَاهُ وَمَا هُوَ بِبَالِغِهِ وَمَا دُعَاءُ الْكَافِرِينَ إِلَّا فِي ضَلَالٍ ( 14 )
وى را است دعوت حق وآنان را كه خوانند جز أو أجابت نكنندشان به چيزى مگر مانند گشايندهء دستهاى خويش بسوى آب تا برسد به دهانش ونيست رسنده بدان ونيست دعوت كافران مگر در گمراهى ( 14 )
وَلِلَّهِ يَسْجُدُ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ طَوْعًا وَكَرْهًا وَظِلَالُهُمْ بِالْغُدُوِّ وَالْآَصَالِ ( 15 )
وبراي خدا سجده كنند آنان كه در آسمانها وزمينند خواه وناخواه وسايه‌هاى آنان در بامداد وشامها ( 15 )
قُلْ مَنْ رَبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ قُلِ اللَّهُ قُلْ أَفَاتَّخَذْتُمْ مِنْ دُونِهِ أَوْلِيَاءَ لَا يَمْلِكُونَ لِأَنْفُسِهِمْ نَفْعًا وَلَا ضَرًّا قُلْ هَلْ يَسْتَوِي الْأَعْمَى وَالْبَصِيرُ أَمْ هَلْ تَسْتَوِي الظُّلُمَاتُ وَالنُّورُ أَمْ جَعَلُوا لِلَّهِ شُرَكَاءَ خَلَقُوا كَخَلْقِهِ فَتَشَابَهَ الْخَلْقُ عَلَيْهِمْ قُلِ اللَّهُ خَالِقُ كُلِّ شَيْءٍ وَهُوَ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ ( 16 )
بگو كيست پروردگار آسمانها وزمين بگو خدا بگو پس آيا برگرفتيد جز أو دوستانى كه دارا نيستند براي خويشتن سود ونه زيانى را بگو آيا يكسانند كور وبينا يا آيا يكسانند تاريكيها وروشنايى يا قرار دادند براي خدا شريكانى كه بيافريدند همانند آفرينش أو پس مشتبه شده است آفرينش بر ايشان بگو خدا است آفرينندهء همه چيز وأو است يكتاى چيرگىجوى ( 16 )
أَنْزَلَ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً فَسَالَتْ أَوْدِيَةٌ بِقَدَرِهَا فَاحْتَمَلَ السَّيْلُ زَبَدًا رَابِيًا وَمِمَّا يُوقِدُونَ عَلَيْهِ فِي النَّارِ ابْتِغَاءَ حِلْيَةٍ أَوْ مَتَاعٍ زَبَدٌ مِثْلُهُ كَذَلِكَ يَضْرِبُ اللَّهُ الْحَقَّ وَالْبَاطِلَ فَأَمَّا الزَّبَدُ فَيَذْهَبُ جُفَاءً وَأَمَّا مَا يَنْفَعُ النَّاسَ فَيَمْكُثُ فِي الْأَرْضِ كَذَلِكَ يَضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثَالَ ( 17 )
فرستاد از آسمان آبى پس روان گشت دره‌هايى از سيل به اندازهء خود پس برداشت سيل كفى برآمده واز آنچه مىافروزند بر آن در آتش به طلب زيورى يا كالايى كفى مانند آن بدينگونه مىزند خدا حق وباطل را اما كف مىرود كنارى واما آنچه سود دهد مردم را پس مىماند در زمين بدينگونه مىزند خدا مثلها را ( 17 )
لِلَّذِينَ اسْتَجَابُوا لِرَبِّهِمُ الْحُسْنَى وَالَّذِينَ لَمْ يَسْتَجِيبُوا لَهُ لَوْ أَنَّ لَهُمْ مَا فِي الْأَرْضِ جَمِيعًا وَمِثْلَهُ مَعَهُ لَافْتَدَوْا بِهِ أُولَئِكَ لَهُمْ سُوءُ الْحِسَابِ وَمَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ وَبِئْسَ الْمِهَادُ ( 18 )
آنان را كه پذيرفتند از پروردگار خويش نكويى است وآنان كه نپذيرفتند اگر باشد ايشان را آنچه در زمين است همگى ومانند آن با آن هرآينه به جاى خويش دهند آنان براي ايشان است بدى حساب وجايگاه ايشان است دوزخ وچه زشت است آن آراميدنگاه ( 18 )