القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٢٤٧
سورة يوسف
فَلَمَّا أَنْ جَاءَ الْبَشِيرُ أَلْقَاهُ عَلَى وَجْهِهِ فَارْتَدَّ بَصِيرًا قَالَ أَلَمْ أَقُلْ لَكُمْ إِنِّي أَعْلَمُ مِنَ اللَّهِ مَا لَا تَعْلَمُونَ ( 96 )
وهنگامى كه آمد مژده‌رسان بيفكندش بر روى أو پس برگشت بينا گفت آيا نگفتم به شما كه مىدانم از خدا آنچه را نمىدانيد ( 96 )
قَالُوا يَا أَبَانَا اسْتَغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا إِنَّا كُنَّا خَاطِئِينَ ( 97 )
گفتند اى پدر ما آمرزش خواه براي ما گناهان ما را كه بوديم لغزشكاران ( 97 )
قَالَ سَوْفَ أَسْتَغْفِرُ لَكُمْ رَبِّي إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ ( 98 )
گفت بزودى آمرزش خواهم براي شما از پروردگار خود همانا أو است آمرزندهء مهربان ( 98 )
فَلَمَّا دَخَلُوا عَلَى يُوسُفَ آَوَى إِلَيْهِ أَبَوَيْهِ وَقَالَ ادْخُلُوا مِصْرَ إِنْ شَاءَ اللَّهُ آَمِنِينَ ( 99 )
وهنگامى كه درآمدند بر يوسف كشيد در بر خود پدر ومادرش را وگفت به مصر درآئيد اگر خدا خواهد آسودگان ( 99 )
وَرَفَعَ أَبَوَيْهِ عَلَى الْعَرْشِ وَخَرُّوا لَهُ سُجَّدًا وَقَالَ يَا أَبَتِ هَذَا تَأْوِيلُ رُؤْيَايَ مِنْ قَبْلُ قَدْ جَعَلَهَا رَبِّي حَقًّا وَقَدْ أَحْسَنَ بِي إِذْ أَخْرَجَنِي مِنَ السِّجْنِ وَجَاءَ بِكُمْ مِنَ الْبَدْوِ مِنْ بَعْدِ أَنْ نَزَغَ الشَّيْطَانُ بَيْنِي وَبَيْنَ إِخْوَتِي إِنَّ رَبِّي لَطِيفٌ لِمَا يَشَاءُ إِنَّهُ هُوَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ ( 100 )
وبرآورد پدر ومادر خويش را بر تخت وبيفتادند برايش سجده‌كنان وگفت اى پدر اين است تعبير خوابم از پيش كه گردانيدش پروردگارم راست وهمانا به من نكويى كرد هنگامى كه برونم آورد از زندان وبياورد شما را از بيابان پس از آنكه آشوب كرد شيطان ميان من وبرادرانم همانا پروردگار من لطيف ( بخشنده ) است آنچه را خواهد همانا أو است داناى حكيم ( 100 )
رَبِّ قَدْ آَتَيْتَنِي مِنَ الْمُلْكِ وَعَلَّمْتَنِي مِنْ تَأْوِيلِ الْأَحَادِيثِ فَاطِرَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ أَنْتَ وَلِيِّي فِي الدُّنْيَا وَالْآَخِرَةِ تَوَفَّنِي مُسْلِمًا وَأَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ ( 101 )
پروردگارا همانا دادِيَم از پادشاهى وآموختِيَم از تعبير خوابها اى پديدآرندهء آسمانها وزمين تويى دوست من در دنيا وآخرت درياب مرا مسلمان وپيوسته دار مرا با شايستگان ( 101 )
ذَلِكَ مِنْ أَنْبَاءِ الْغَيْبِ نُوحِيهِ إِلَيْكَ وَمَا كُنْتَ لَدَيْهِمْ إِذْ أَجْمَعُوا أَمْرَهُمْ وَهُمْ يَمْكُرُونَ ( 102 )
اين از داستانهاى ناپيدا است كه وحى فرستيم بسوى تو ونبودى نزد ايشان گاهى كه گردآوردند كار خويش را حالي كه نيرنگ مىساختند ( 102 )
وَمَا أَكْثَرُ النَّاسِ وَلَوْ حَرَصْتَ بِمُؤْمِنِينَ ( 103 )
ونيستند بيشتر مردم وهر چند آرزومند باشى باوركنندگان ( 103 )